บทที่ 247 แผนในใจ
จางต้าเหอเสริมขึ้นมาอีก “เพราะจางซิ่วเอ๋อนั่นแหละที่เป็นคนก่อเรื่อง! พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือ? โจวหู่กับหยางชุ่ยฮวาตามจางซิ่วเอ๋อกลับมาได้ ต้องเป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อไปฟ้องแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมตั้งหลายปีคนตระกูลโจวไม่มาหา แต่จู่ ๆ อยากจะมาตอนนี้เล่า?”
แม่เถากัดฟันแน่น “ตั้งแต่นังชั้นต่ำนั่นกลายเป็นแม่ม่ายก็เก่งกล้าสามารถขึ้นเยอะเลยนะ!”
จางเป่าเกินได้ยินแบบนี้ก็เบนความแค้นไปที่จางซิ่วเอ๋อแทน “ข้าจะต้องให้จางซิ่วเอ๋อได้เห็นดีแน่!”
จางเป่าเกินนึกถึงจางซิ่วเอ๋อแล้วก็อดนึกถึงเนี่ยหย่วนเฉียว ‘ชายชู้’ ของจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ ความแค้นในใจยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก
“ท่านแม่ ข้าอยากกินเนื้อ” สือโถวอายุน้อยจึงลืมง่าย เวลานี้ก็ลืมเรื่องที่จางเป่าเกินเสียงดังใส่เขาแล้ว และโหยหาถึงอาหารต่อ โดยเฉพาะกลิ่นหอมของเนื้อที่ยั่วยวนสือโถวยิ่งนัก
สือโถวเปิดประตูและจะเดินไปข้างนอก
แม่เถาคว้าสือโถวกลับมาในบัดดล “เจ้านี่ทำไมถึงเป็นเด็กพูดไม่รู้จักฟัง คนเขาไม่ได้เรียกเจ้าก็หมายความว่าไม่อยากให้เจ้ากิน!”
ในใจของแม่เถาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แต่นางก็ไม่อยากออกไป ถ้าออกไปตอนนี้นอกจากจะไม่ได้กินข้าวแล้วต้องโดนกระแนะกระแหนด้วย
แม่เถานึกถึงเรื่องพวกนี้แล้วอดนึกถึงแม่เฒ่าจางที่โยนทุกอย่างให้เป็นความผิดนางขึ้นมาไม่ได้ ความขุ่นเคืองใจที่มีต่อแม่เฒ่าจางนั้นพุ่งสูงถึงขีดสุด
“จางต้าเหอ ท่านยังเป็นบุรุษอยู่ไหม? รีบคิดหา
