ารอให้ท่านแม่เอาเงินแต่งภรรยาให้เป่าเกินก่อนเถอะ แล้วเราค่อยแยกบ้าน”
แม่เถาพยักหน้าพลางเอ่ย “ท่านคิดได้รอบคอบจริง ๆ”
จางต้าเหอคิดขนาดนี้หมายความว่าเขาเอาจริงแล้ว เขาพูดต่อ “แล้วจะทำอย่างไรกับท่านแม่ดี?”
“ให้ท่านแม่ไปอยู่กับจางต้าหูเถอะ!” แม่เถาเอ่ย
จางต้าเหอลังเลนิดหน่อย “ข้าว่านางไม่ยอมหรอก”
พูดมาถึงตรงนี้จางต้าเหอจึงเสริมขึ้นอีก “ถ้าแม่อยากอยู่กับจางต้าหู ตอนแยกบ้านต้องลำเอียงไปทางจางต้าหูเป็นแน่”
แม่เถานึกถึงแม่เฒ่าจางแล้วรู้สึกชิงชัง นางโบกมือพลางกล่าว “เรื่องนี้ค่อยคิดกันทีหลัง ท่านหมายความว่าท่านเห็นด้วยกับการแยกบ้านแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”
จางต้าเหอลังเลขึ้นมาเล็กน้อย “แต่ถ้าแยกบ้าน สมบัติในบ้านต้องแบ่งให้จางต้าหูครึ่งหนึ่ง มรดกสืบทอดของเป่าเกินและสือโถวก็จะน้อยลงไปด้วย”
แม่เถาถลึงตา “ท่านโง่รึเปล่า? ท่านคิดจะแบ่งสมบัติให้จางต้าหูครึ่งหนึ่งจริง ๆ เหรอเจ้าคะ? ถึงตอนนั้นแค่ให้อะไรจางต้าหูเป็นพิธีก็พอแล้ว ส่วนสมบัติในส่วนของเขาที่ได้ไป ถ้าในอนาคตเขากลายเป็นคนไร้ทายาทจริง ๆ อีกหน่อยสมบัติของเขาก็เป็นของเราอยู่ดีมิใช่รึ?”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
แยกบ้านกันก็ดี จะได้ตัดกำลังของนางแม่เฒ่าจางลงไปได้เยอะ
ไหหม่า(海馬)
