ะแม่โจวเป็นคนทำทั้งหมด
อย่างในไร่นั่น ที่ผลผลิตแต่ละปีพอให้คนทั้งครอบครัวกินได้นานนับปี!
ถึงแม้แม่โจวและลูก ๆ สามคนจะกินไม่อิ่ม แต่ครอบครัวจางต้าเหอกินอิ่มได้
ถ้าจางต้าหูนำเสบียงไปขายก็เป็นตำลึงเงินมิใช่รึ?
สรุปก็คือแม่เถาและจางต้าเหอรู้สึกว่าเป็นตัวเองที่เลี้ยงดูครอบครัวตระกูลจาง และมองข้ามการอุทิศตนของจางต้าหูและแม่โจวไป
“ท่านพ่อ…ข้าว่าสิ่งที่ท่านแม่พูดนั้นมีเหตุผล ท่านดูอย่างวันนี้สิ ถึงเวลาคับขันแล้วท่านย่าไม่เห็นจะเข้าข้างข้าเลย” จางเป่าเกินที่มีโทสะสั่งสมในใจพูดขึ้นอย่างเคียดแค้น
จางต้าเหอรู้สึกสับสนมาก เขารังเกียจพวกจางต้าหูจริง ทว่าไม่เคยคิดเรื่องแยกบ้านเลย
แต่ความคับแค้นในใจเขาสะสมมาถึงจุดหนึ่งแล้ว หากแม่เถาไม่พูดยังพอลืม ๆ ไปได้ แต่หลังจากฟังที่แม่เถาพูดแล้ว ในใจของเขาก็เริ่มหวั่นไหวขึ้นมา
ถ้าแยกบ้านจริง ๆ ….ก็ดูไม่เลว
หากเป็นเช่นนี้เวลาเขาหาเงินกลับมาได้ก็จะได้กินเนื้อ และไม่ต้องกังวลว่ากลับมาแล้วต้องทำงานจนต้องอยู่ข้างนอกไม่กล้ากลับบ้าน
พอคิดได้แบบนี้ ในใจของจางต้าเหอก็บังเกิดความยินดีปรีดาขึ้นมา
แม่เถาสังเกตสีหน้าของจางต้าเหอและดูออกว่าจางต้าเหอเริ่มสั่นคลอนแล้ว “ท่านพี่ ถ้าแยกบ้านกันแล้ว ด้วยตำลึงเงินที่ท่านหาได้ ไม่กี่ปีเราก็สร้างบ้านหลังใหญ่ได้แล้วนะเจ้าคะ”
จางต้าเหอพยักหน้า “แยกบ้านก็ดี แต่ท่านแม่นี่สิ….ต่อให้ต้องแยกบ้านจริง ๆ ก็คงไม่ยอมเอาตำลึงเงินออกมาหรอก….ข้าว่
