นไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าแม่เถาพูดถึงสิ่งใด
แม่เถาถอนหายใจยาว พยายามให้ตัวเองสงบลงก่อนจะพูดต่อ “ข้าหมายความว่า….ท่านเคยอยากแยกบ้านไหม?”
หลังจากคำว่า ‘แยกบ้าน’ สองคำถูกเอื้อนเอ่ยออกมา ทั้งห้องก็เงียบไปในบัดดล
แม้แต่สือโถวเองยังไม่ส่งเสียงใด ๆ ในตอนนี้ เขาไม่เข้าใจว่าแยกบ้านหมายความว่าอย่างไร แต่พอจะสัมผัสถึงบรรยากาศอันหนักอึ้งได้
ก่อนหน้านี้แม่เถาไม่เคยคิดเรื่องแยกบ้านเลย นางรู้สึกว่าหากแยกบ้านแล้วจางต้าหูก็จะได้ครึ่งหนึ่งของสมบัติในบ้านนี้ไป ซึ่งนางยอมไม่ได้ แต่วันนี้…..นางคิดได้แล้ว ว่าเหตุใดจะต้องมาทนอัปยศในบ้านนี้ต่อไปด้วย?
อีกอย่าง ต่อให้จางต้าหูต้องการเอาสมบัติไปครึ่งหนึ่ง ก็ต้องถามนางก่อนว่าจะยินยอมหรือไม่!
จางต้าเหอลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าว่าอะไรนะ? แยกบ้าน? แต่ท่านแม่ยังอยู่นะ! เราจะแยกบ้านได้อย่างไร?”
“ท่านแค่บอกว่าอยากแยกหรือไม่ก็พอ! ท่านคิดให้ดีนะ ท่านหาเงินเก่งขนาดนี้ แต่ข้ากับลูกล่ะ? จะกินอะไรก็ได้แต่แอบกิน แถมยังต้องเลี้ยงครอบครัวตัวขาดทุนของจางต้าหูอีก! ตอนนี้ในท้องแม่โจวมีลูกอีกคนทำงานไม่ได้ ท่านทำงานหาเงินอยู่นอกบ้าน ข้ายังต้องเหนื่อยปรนนิบัติพวกเขาอยู่ในบ้าน! เป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?” แม่เถาพูดอย่างไม่พอใจ
ทว่าแม่เถาและจางต้าเหอไม่เคยคิดเลยว่าต่อให้จางต้าหูจะไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้าน และไม่เคยหาตำลึงเงินเข้าบ้าน แต่งานหนัก ๆ ทั้งนอกทั้งในบ้านนั้นจางต้าหูแล
