จ้าเข้าไปพักก่อน วันนี้ท่านตากับท่านยายเจ้ามากันหมด เจ้าไม่ต้องทำกับข้าวหรอก ไปเรียกชุนเถามากินข้าวด้วยกัน” หยางชุ่ยฮวาบอกอย่างสนิทสนม
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้อยากกินของบ้านตระกูลจาง แต่พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของแม่เฒ่าจางและพวกจางอวี่หมินแล้วก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างยิ่ง
เวลานี้นางจึงพยักหน้าบอก “เจ้าค่ะ”
จางอวี่หมินได้ยินแล้วเบิกตากว้าง นางอยากจะถามว่าเหตุใดจางซิ่วเอ๋อถึงหน้าไม่อายเพียงนี้ กล้าดีอย่างไรมาอยู่กินข้าวที่บ้าน แต่เนื่องจากมีคนมากมายกำลังจ้องมองมา นางก็ไม่อาจพูดแบบนี้ออกมาได้
นางจะให้คนอื่นคิดว่านางเป็นคนขี้เหนียวไม่ได้
ไม่ว่าหลังจากนี้นางจะแต่งงานกับใคร ต้องมีคนมาสืบเสาะในหมู่บ้านแน่ ๆ หากรู้เรื่องนี้และมีผลกระทบต่อนางจะทำอย่างไร?
คิดได้ดังนั้น จางอวี่หมินจึงกล้ำกลืนฝืนทน
ทุกคนเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกอะไรให้ดูแล้วจึงสลายตัวกัน
หยางชุ่ยฮวามองแม่ไก่ที่กำลังเดินเพ่นพ่านอยู่ในลานบ้านแล้วก็คว้าหมับขึ้นมาหนึ่งตัว “ท่านหมอบอกว่าเหมยจื่อต้องบำรุงร่างกายไม่ใช่รึ? แม่ไก่แก่นี่ไม่เลว ประเดี๋ยวจับทำอาหารด้วยก็แล้วกัน”
แม่เฒ่าจางรีบบอก “เรื่องนั้นไม่ได้หรอก นี่เป็นไก่ที่ไว้ออกไข่ของที่บ้านนะ”
“เรื่องนี้เจ้าทำไม่ถูกนะ ลูกสะใภ้เจ้าเป็นแบบนี้แล้วเจ้ายังมัวเสียดายไก่แค่ตัวเดียวอยู่อีก” แม่เฒ่าซ่งยุอยู่ข้าง ๆ
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “เจ้านี่ยุ่งทุกเรื่องเลยนะ!”
“สามีข้าเป็นผู้ใหญ่บ้าน เรื่องแบบนี้ข้าทนดู
