ไม่ได้หรอก และข้าก็มีสิทธิ์ว่าด้วย!” แม่เฒ่าซ่งไม่ยอมถอยเลยสักนิด นางโต้กลับไปทันที
แม่เฒ่าจางนึกแค้นในใจ สามีเป็นผู้ใหญ่บ้านแล้วทำไม!
แต่ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาจริง ๆ นั่นแหละ
ไม่รอให้แม่เฒ่าจางพูดอะไรอีก ฝ่ายหยางชุ่ยฮวาก็ไปหามีดปังตอจากในครัวและเชือดแม่ไก่ด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมง
แม่เฒ่าจางตาโต “เจ้า…..เจ้า……”
หยางชุ่ยฮวาเอ่ยขึ้น “ข้ารู้ว่าท่านไม่อาจลงมือเองได้ ข้าจึงช่วยลงมือแทนท่าน ถึงวันนี้จะให้ท่านเป็นคนเลี้ยงข้าว แต่ข้าจะปล่อยให้ท่านทำกับข้าวคนเดียวไม่ได้ ข้าจึงจะมาช่วยงานด้วย”
แม่เฒ่าจางมองแม่ไก่ตัวนั้นอย่างเจ็บใจ เวลานี้แค้นจนอยากจะหยิบมีดขึ้นมาปาดคอหยางชุ่ยฮวาเสีย
แต่นางก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น เพราะนางไม่กล้าทำเช่นนั้นหรอก
เห็นแม่เฒ่าจางเป็นคนก๋ากั๋นแบบนั้นก็จริง แต่นางก็ดีแต่ปากเท่านั้นแหละ ทว่าหยางชุ่ยฮวานั้นไม่เหมือนกัน นอกจากจะด่าเก่งแล้วยังเหี้ยมพอที่จะลงมือด้วย
อย่างเรื่องเชือดไก่ ปกติสะใภ้บ้านอื่นไม่กล้าลงมือหรอก ต้องเรียกสามีตัวเองมาช่วย
แต่หยางชุ่ยฮวาสามารถจัดการเรื่องเช่นนี้ได้โดยไม่อิดออด
จางซิ่วเอ๋อเห็นแม่เฒ่าจางโกรธจนตัวสั่นแต่ยังต้องกลั้นไว้อย่าให้พูดเลยว่าสะใจขนาดไหน คนชั่วต้องเจอคนชั่วด้วยกันเองนี่แหละ
จางซิ่วเอ๋อพยุงแม่โจวเดินเข้าไปในห้อง
พอนอนลงบนเตียง แม่โจวก็นิ่งเงียบไม่พูดจา
จางซิ่วเอ๋อตกใจ คงไม่ใช่ว่าแม่โจวทำใจไม่ได้หรอกนะ โจวหู
