“อืม”
เมื่อจิตวิญญาณและสติสัมปชัญญะถูกเปลี่ยนถ่ายเข้าไปในดวงตา หลินอันเพียงแค่มองดูร่างกายของตัวเองละลายไปด้วยความเร็วสูงอย่างสงบ
…แล้วก็เกิดใหม่
“แกยังคงเหมือนเดิม…น่าเบื่อ”
หลินอันที่ร่างกายถูกสร้างขึ้นมาใหม่เยาะเย้ยตัวเองอย่างดูถูก
“ยังไง ในที่สุดก็คิดได้แล้วเหรอ?”
เขายืนอยู่กับที่อย่างเกียจคร้าน ดวงตาที่เดิมทีอ่อนโยนสงบก็ย้อมไปด้วยสีเลือด พูดต่อไปว่า:
“คิดได้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองยึดมั่นมันน่าขันแค่ไหน?”
“แกพูดสิ จะทำไปทำไม?”
“ถ้าปล่อยวางความคิดที่คร่ำครึและโง่เขลาในใจของแกไปตั้งแต่เนิ่นๆ แกก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเหมือนตัวตลกแบบนี้”
“เพราะความเมตตา เสบียงที่พยายามเก็บสะสมมาก็ถูกคนอื่นแย่งไป ต้องทนหิวโหย”
“เพราะความดีงาม ถูกคนอื่นแย่งยุทโธปกรณ์ชิ้นแรกไป เกือบจะตายระหว่างทางออกจากเมือง”
“เพราะความเชื่อใจ โอกาสที่จะแข็งแกร่งขึ้นครั้งสุดท้ายก็ถูกคนอื่นแย่งไป มีชีวิตอยู่อย่างอดๆ อยากๆ”
“เพราะความรับผิดชอบ…แล้วก็…”
“…ถูกกินไปทีละนิดรู้สึกยังไงบ้าง? หลินอัน?”
สีหน้าของหลินอันพลันบ้าคลั่ง ตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงแขน เลือดเนื้อเริ่มหายไปทีละชิ้น
ถึงแม้จะอยู่ในกระจก ก็ยังคงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดนั้น เขากำลังจำลองภาพตอนที่ตัวเองกำลังจะตาย
จากในถังน้ำมันที่มืดมิดไปจนถึงบ้านปลอดภัยนอกเมือง…ในบ้านมีแสงไฟอบอุ่น ยังมีถังหว่าน…
“ฉันในตอนนี้ สบายดี”
หลินอันราวกับถูกยั่วโมโห ไม่เหลือความสงบเยือกเย็นเห
