“ดวงตาสองข้างนั่น…ข้าซ่อนไว้ในถังเก็บน้ำมันที่ว่างเปล่า”
“ที่นี่คือปั๊มน้ำมัน ตอนที่ข้าเจอครั้งแรก ข้ายังเป็นคนธรรมดาอยู่เลย ส่วนคนกลุ่มนั้นมีปืนสามารถคุกคามข้าได้ ตอนนั้นข้ากลัวว่าจะมีคนมาแย่งไป ก็เลยเอาไปไว้ที่นั่น”
โม่หลิงยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบงัน แต่ในใจกลับสงสัยเล็กน้อย
ทำไมคนสองคนนี้พูดคุยกันนางถึงฟังไม่เข้าใจเลย…
ดวงตา? กระจก?
ทำไมพอหลินอันพูดถึงของสองอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกันนี้ อสูรเกล็ดถึงได้คิดว่าหลินอันรู้ความลับของมันในทันที?
หลินอันสังเกตเห็นโม่หลิงเงี่ยหูฟัง ในใจก็ขบขันเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าเด็กสาวก็ไม่ได้ไม่สนใจอะไรเลยอย่างที่แสดงออกมา
“ดวงตาสองข้างนั่น..ไม่! กระจก!”
ตอนที่อสูรเกล็ดพูดถึงดวงตาสองข้างนั้น ในแววตาก็ฉายแววหวาดกลัว
“แม้แต่ข้าก็เคยเห็นมันแค่ครั้งเดียว! ไม่มีทางที่จะมีคนที่สองเคยเห็นมันเด็ดขาด!”
“ดังนั้นข้าถึงได้สงสัยมากว่า แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องดวงตาสองข้างนั่น!?”
“ถ้าแกเคยเห็นมัน จะไม่มีทางเป็นแบบนี้เด็ดขาด!”
หลินอันเงียบไป ในชาติก่อนเขาก็เจอเข้ากับดวงตาสองข้างนั้นโดยบังเอิญ
เขาเข้าใจถึงความหวาดกลัวของอสูรเกล็ดตอนที่พูดถึงดวงตา
เพราะดวงตาสองข้างนั้นจะเหมือนกับกระจกที่สะท้อนตัวตน…
ขอเพียงถือไว้ในมือ จิตวิญญาณและสติสัมปชัญญะก็จะราวกับถูกดูดเข้าไปในนั้น ราวกับส่องกระจกมองเห็นใบหน้าของตัวเอง
หากเป็นเพียงแค่นี้ ก็คงไม่มีอะไร
แต่ขอเพียงมองนานเกิน 2 วิ
