สี่คนพร้อมกับหัวหนึ่งหัว เดินผ่านร้านสะดวกซื้อหน้าปั๊มน้ำมัน
บนชั้นวางของที่กระจัดกระจาย แทบจะไม่เห็นอาหารเลย บนพื้นกระเบื้องมีรอยรองเท้าที่ยุ่งเหยิง ที่มุมยังมีคราบเลือดสีแดงคล้ำที่ยังไม่ได้เช็ดออกอยู่ไม่น้อย
“เอี๊ยด”
ประตูเหล็กขึ้นสนิมเล็กน้อยจากฝนที่ตกต่อเนื่องหลายวัน หลังร้านสะดวกซื้อน่าจะเป็นพื้นที่พักของพนักงาน
สิ่งที่เห็นคือความมืดมิด…
พร้อมกับที่ประตูเหล็กถูกผลักเปิด กลิ่นปัสสาวะที่ฉุนจมูกผสมกับกลิ่นอุจจาระที่เน่าเปื่อยก็พุ่งเข้ามา
หลิวซื่อหมิงที่ตามมาข้างหลังสุดเผลอปิดจมูก รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย
บนพื้นเต็มไปด้วยคราบน้ำ ทั่วทุกแห่งเห็นซองบรรจุภัณฑ์ที่ถูกทิ้งและถุงยางอนามัยสีขาว
บางทีอาจจะเป็นเสียงผลักประตูเหล็กที่รบกวน “คน” ข้างใน
“แกร๊ง-แกร๊ง”
เสียงโซ่เหล็กสั่น มีคนกำลังดิ้นรน
หน้าต่างในห้องถูกผ้าดำหนาๆ บดบัง มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือ
“พี่หลิน เรามาที่นี่ทำไมครับ?”
ในใจของอันจิ่งเทียนมีลางสังหรณ์ไม่ดี อดไม่ได้ที่จะถามหลินอันที่เดินนำหน้าสุด เขาและหลิวซื่อหมิงยังเป็นผู้เล่นธรรมดา ไม่มีการเสริมพลังสายตาทำให้มองไม่เห็นภาพในห้อง
“แชะ”
หลินอันไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่จุดไฟแช็กในมืออย่างสงบ แสงไฟที่สั่นไหวส่องสว่างห้องที่มืดสลัวในทันที
นี่มัน!?
“อ้วก…”
หลิวซื่อหมิงหน้าซีดเผือด เห็นภาพตรงหน้าชัดๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอาเจียน ยื่นมือไปพยุงกรอบประตูข้างๆ ถึงจะพอจะยืนอยู่ได้
อันจิ่งเทียนหายใจหน
