ักหน่วง ฝีเท้าโซซัดโซเซอดไม่ได้ที่จะถอยหลัง
“ไอ้พวกเดรัจฉาน!”
หลังจากตั้งสติได้ เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธของอันจิ่งเทียนก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้อง เขาหน้าเขียวคล้ำสองมือกำแน่น ตัวสั่นด้วยความโกรธ
ห้องที่ถูกแสงไฟอ่อนๆ ส่องสว่าง พอจะมองเห็นผู้หญิงเจ็ดแปดคนที่ถูกถอดเสื้อผ้า มือเท้าแยกออกจากกันถูกล็อกไว้กับเก้าอี้
สูญเสียศักดิ์ศรีโดยสิ้นเชิง ท่าทางที่น่าอัปยศเช่นนี้ ยากที่จะจินตนาการว่าพวกนางต้องเจอกับอะไรมาบ้าง
ข้อมือ ข้อเท้าถูกโซ่เหล็กมัดแน่น ข้อต่อถูกเสียดสีจนเลือดแดง ข้างๆ ทุกคนมีชามเหล็กวางอยู่ ในนั้นมีเนื้อสดๆ อยู่บ้าง ดูเหมือนจะเป็นอาหารของพวกนาง
ใจกลางห้อง ซากศพที่ถูกแขวนอยู่เต็มไปด้วยร่องรอยการถูกตัดและกัดกิน
ไม่ต้องพูดก็รู้…อาหารมาจากไหน
“พวกมัน..พวกมันกินคนกัน!”
อันจิ่งเทียนกำหมัดแน่น ตัวสั่นด้วยความโกรธ
“ทำไม..ทำไมถึงเป็นแบบนี้..”
“พวกมันกล้าได้ยังไง!”
หลิวซื่อหมิงกุมหน้าอกอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้ากระทบกระเทือนเขาอย่างรุนแรง ฉากกินคนที่เคยได้ยินแต่ในตำนานกลับปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างโจ่งแจ้ง
…ไม่อยากจะเชื่อ
หลินอันไม่มีปฏิกิริยาอะไรมาก เพียงแค่รอให้ทั้งสองคนตั้งสติยอมรับความจริงนี้อย่างอดทน
จริงๆ แล้ว ยากที่จะจินตนาการ…
วันสิ้นโลกปะทุขึ้นมาได้เพียงสิบวัน คนธรรมดาคนไหนก็ไม่สามารถจินตนาการได้ว่าในเวลาเพียงสิบวันจิตใจของมนุษย์จะตกต่ำลงเร็วถึงเพียงนี้
กินคน…เรื่องแบบนี้ที่มีแต่ในตำราโ
