“ติ๋ง…”
ชายที่หลบอยู่ข้างหลังอสูรเกล็ดขาสั่นเทา ร่างกายสั่นไม่หยุด กลิ่นปัสสาวะฉุนกึ้กโชยมาจากช่วงล่าง
“พี่…พี่ชาย…”
เขาร่ำไห้ด้วยความเสียใจ เมื่อวินาทีก่อนเขายังอาศัยบารมีของอสูรเกล็ดเย้ยหยันหลินอันอยู่เลย ส่วนคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังยิ่งร้อนรนอยากจะหนี แต่ก็ไม่กล้าหนี
พวกเขาได้เห็นความเร็วของหลินอันแล้ว
ถ้าจะให้เปรียบเทียบ จางเถี่ยคือ 4 อสูรเกล็ดคือ 5…
หลินอันก็คือ 10!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วเสียจนทุกคนไม่อยากจะเชื่อภาพตรงหน้า ตอนแรกคิดว่าหลินอันเป็นแค่ไอ้โง่ที่ขึ้นมาหาที่ตาย อย่างน้อยที่สุดคนทั้งสองก็น่าจะสู้กันสักพัก อสูรเกล็ดเอาชนะพญาหมีที่น่ากลัวนั่นได้อย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งของพี่เจ๋อในใจของพวกเขาคือตัวตนที่ไร้เทียมทานแล้ว ใครจะไปคิดว่า…ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการถูกหลินอันสังหารอย่างง่ายดาย
หลินอันไม่ให้โอกาสอสูรเกล็ดได้พูดจาไร้สาระเลย หากไม่ใช่เพราะอย่างที่เขาพูดไว้ ตอนแรกหลินอันกำลังพิจารณาว่าจะรับอสูรเกล็ดมาเป็น “หมา” หรือไม่ เกรงว่าทันทีที่อสูรเกล็ดปรากฏตัว ก็คงจะถูกเขาฟันตายไปแล้ว!
“ตุ้บ!”
ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกัน ต่างคนต่างพูดจาขอความเมตตาอย่างสับสน พวกเขาเคยเห็นวิธีการฆ่าคนของจางเถี่ยว่ามันโหดร้ายเพียงใด หลินอันตรงหน้าแข็งแกร่งกว่า แถมยังอยู่ทีมเดียวกันอีก ลองคิดดูแล้วก็รู้ว่าชะตากรรมของตัวเองจะเป็นอย่างไร
วิธีการตายแบบนั้นมันโหดร้ายเกินไป…ทารุณเกินไป!
“พี่ชาย! พี
