่ชายได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะครับ พวกเราก็ถูกข่มขู่มาเหมือนกัน!”
“ท่านเห็นพวกเราเป็นแค่ผายลม! ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะครับ!!”
“พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายจริงๆ นะครับ ทั้งหมดเป็นฝีมือของหัวหน้ากับพวกเจ๋อเหยียน”
“ใช่ครับพี่ชาย! พวกมันตายหมดแล้ว ท่านก็เมตตาปล่อยพวกเราไปเถอะครับ!”
ทั้งสี่คนคุกเข่าอยู่บนพื้นราวกับหนอนกราบไหว้ คำพูดแต่ละคำล้วนออกมาจากใจจริง ราวกับจะใช้ทักษะการพูดทั้งหมดในชีวิต น้ำตาไหลพราก ทุกคนแสดงสีหน้าสำนึกผิด ราวกับว่าถูกข่มขู่มาจริงๆ
“ปล่อยพวกแกไป?”
หลินอันยิ้มเล็กน้อย อันจิ่งเทียนที่อยู่ข้างหลังเดินมาอยู่ข้างๆ เขาตามคำสั่ง จิ่งเทียนดูสับสนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าหลินอันเรียกเขามาทำไม เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเวลาเพียงหนึ่งนาทีมันมากเกินไป จนถึงตอนนี้เขาก็ยังตั้งสติไม่ได้
“แกร๊ก!”
ร่างของหลินอันราวกับภาพลวงตาปรากฏขึ้นข้างๆ คนสองสามคนที่คุกเข่าอยู่ เสียงกระดูกหักดังขึ้นเป็นระลอกราวกับเสียงไม้ไผ่แตก
“อ๊ากกกก!”
เสียงโหยหวน เสียงกรีดร้อง ไม่มีใครสามารถมองดูแขนขาของตัวเองถูกบิดหักทั้งเป็นแล้วยังคงสงบสติอารมณ์อยู่ได้
หนึ่งวินาทีต่อมา หลินอันก็กลับมายืนอยู่ที่เดิมอย่างสบายๆ ราวกับว่าสิ่งที่แขนขาหักอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คน แต่เป็นสิ่งของที่ไร้ชีวิต
“จิ่งเทียน ฆ่าพวกมันซะ”
“อย่าให้เหลือ”
น้ำเสียงเย็นเยียบ…ประกาศโทษประหารชีวิตของพวกเขา
อันจิ่งเทียนได้ยินก็ยืนนิ่งงัน มองแผ่นหลังของหลินอันที่เ
