บทที่ 242 สือโถวหลุดปาก
จางซิ่วเอ๋อชะงักไปเล็กน้อย สือโถวนี่…..
สือโถวอายุยังไม่มาก ลำพังเขาเองจะพูดจาแบบนี้ได้อย่างไรกัน? ที่เขาพูดแบบนี้แสดงว่าต้องได้ยินมาจากคนอื่นแน่ ๆ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ชอบสือโถวเท่าใดนัก แม้ว่าเขาจะอายุไม่มาก แต่นิสัยเสียไปจนถึงสันดานแล้ว
เขารังแกจางซานหยาไว้ไม่น้อยเลยล่ะ!
“สือโถว! เจ้าบอกข้าหน่อยว่าพ่อแม่เจ้าด่าแม่ข้าว่าอะไรบ้าง แล้วข้าจะให้ลูกกวาดเม็ดนี้กับเจ้า” จางซิ่วเอ๋อควักลูกกวาดหนึ่งเม็ดออกจากกระเป๋าตัวเองและแกว่งไปมา
สือโถวเห็นลูกกวาดแล้วดวงตาเป็นประกาย อ้าปากน้ำลายไหล
“แม่ข้าบอกว่าพวกเจ้าปิดประตูกินของดีกันทุกวัน ไม่รู้จักแบ่งพวกเราบ้าง แม่ข้ายังบอกอีกว่าในท้องของนางเป็นตัวขาดทุน เป็นเดรัจฉาน น่าเสียดายที่ชนไม่หลุด……” สือโถวทวนคำพูดที่แม่เถาแอบพูดออกมาจนหมดเปลือก
เสียงของสือโถวดังมาก คนในที่นี้ที่หูไม่หนวกล้วนได้ยินกันทั้งนั้น
จางซิ่วเอ๋อยื่นลูกกวาดให้สือโถว
นางมองแม่เถาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ท่านป้าสาม จนป่านนี้แล้วท่านยังจะเล่นลิ้นอยู่อีกหรือ? เกิดอะไรขึ้นกับเด็กในท้องแม่ข้ากันแน่! ลูกชายท่านเป็นคนพูดเองนะ! นี่ลูกชายแท้ ๆ ของท่านเอง เป็นไปได้หรือที่เขาจะเข้าข้างเรา?”
ทีแรกจางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะส่งสัญญาณลับให้ผู้ใหญ่บ้านซ่ง ขอให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งเข้าข้างนางด้วย
แต่คิดไม่ถึงว่าสือโถวจะออกมาได้ทันท่วงทีขนาดนี้ ตัดปัญหาของจางซิ่วเอ๋อไปได้มากโข
มีคนจำพวกชอบแส่คน