หนึ่งถามขึ้นท่ามกลางฝูงชนเพื่อความมั่นใจ “พี่ชายเจ้าเป็นคนชนรึ?”
สือโถวในตอนนี้ยังไม่เข้าใจถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ จึงพยักหน้า
ว่ากันว่าเด็กโกหกไม่เป็น ตอนนี้สือโถวยังไม่รู้จักเล่ห์เหลี่ยม
จางเป่าเกินเห็นว่าปิดบังไม่อยู่แล้ว จึงสารภาพหมดทุกอย่าง “ข้าเป็นคนชนแล้วทำไม? นั่นก็เพราะนางสมควรโดน! ข้าแค่หิวเลยไปหาของกิน แต่นางกลับปากมาก! สมควรโดนชน!”
“เด็กคนนี้คลอดออกมาก็เป็นตัวขาดทุน ต่อให้ข้าชนจนเด็กหลุดแล้วจะทำไม?”
จางซิ่วเอ๋อมองจางเป่าเกินที่เลือดลมพลุ่งพล่าน สายตาเต็มไปด้วยความดูหมิ่น
จางเป่าเกินนี่ไร้สมองจริง ๆ!
โจวหู่ได้ยินแล้วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เตะจางเป่าเกินจนร่วงลงไปกองที่พื้น
แม่เถาจะเข้ามาห้าม แต่หยางชุ่ยฮวาก็กระชากผมของแม่เถาไว้
จางต้าเหออีกด้านก็จะพุ่งเข้ามา
แต่เวลานี้ผู้ใหญ่บ้านซ่งได้ออกคำสั่ง “พวกเจ้ามัวยืนอยู่ทำไม? ยังไม่รีบเข้าไปแยกพวกเขาอีก?”
หลังจากจางเป่าเกินโดนเตะไปหลายทีแล้วโจวหู่ถึงโดนลากออกไป โจวหู่มองจางเป่าเกินด้วยดวงตาแดงก่ำและเอ่ยอย่างเคียดแค้น “วันนี้ข้าจะกระทืบไอ้ลูกกระต่ายอย่างเจ้าให้ตายไปเลย!”
หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียงเย็น “ไม่ใช่พวกมีผู้ให้กำเนิดแต่ไม่มีผู้อบรมสั่งสอน ก็เป็นพวกเดรัจฉานที่แม่ท้องกับชายชู้!”
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง ความจริงของเรื่องนี้กระจ่างแล้ว ตอนแรกข้าคิดว่าอย่างไรเสียก็นับว่าเป็นญาติกัน ข้าไม่อยากถือสาหาความ คิดว่าเด็กคนนี้คงทำผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ
