แค่ขอโทษก็จบ แต่คำพูดเมื่อครู่นี้ทุกคนก็ได้ยินกันแล้ว จางเป่าเกินเป็นคนจิตใจอำมหิต น่าจะเป็นแม่เถานี่แหละที่สั่งให้จางเป่าเกินทำ ถ้าเรายอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ ก็ไม่รู้ว่าอีกหน่อยคนพวกนี้จะรังแกเหมยจื่ออย่างไรบ้าง!” หยางชุ่ยฮวาพูดเสียงดัง
คำพูดที่สือโถวทวนเมื่อครู่เรียกได้ว่าแทงใจทุกประโยค
ผู้ใหญ่บ้านซ่งคิดไปคิดมาจึงเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นเจ้าจะว่าอย่างไรดี?”
“หากไม่พาตัวไปส่งทางการก็ให้จางต้าหูเขียนหนังสือหย่า ข้าจะพาเหมยจื่อกลับบ้าน” หยางชุ่ยฮวาพูดเสียงดังฟังชัด
จางต้าหูได้ยินแบบนี้ร้อนใจขึ้นมาทันที “ทำแบบนั้นไม่ได้นะ! เหมยจื่อเป็นภรรยาข้า ในท้องยังมีลูกข้าอยู่!”
มือของแม่โจวที่จับจางซิ่วเอ๋ออยู่ก็จับแน่นขึ้น
ดูออกว่าแม่โจวไม่อยากกลับบ้านตระกูลโจว
จะว่าไปจางซิ่วเอ๋อก็พอเข้าใจความคิดของแม่โจวอยู่ แม่โจวเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอ ตอนนี้อายุก็ไม่น้อยแล้ว ถ้าต้องพาลูกเต้ากลับไปอยู่บ้านตัวเองจริง ๆ แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
จางซิ่วเอ๋อลูบมือแม่โจวอย่างปลอบโยน ขอให้แม่โจวอย่าเพิ่งพูดอะไร
ผู้ใหญ่บ้านซ่งได้ฟังแล้วรีบบอก “เจ้าพอจะมีทางเลือกที่สามไหม? เจ้าพาแม่โจวกลับไปไม่ใช่ความคิดที่ดี ตอนนี้แม่โจวและจางต้าหูมีลูกกันหลายคนแล้ว แยกยากนะ….”
“ส่วนเรื่องจะไปศาล พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านตาดำ ๆ ไปศาลไม่ก่อประโยชน์ต่อใครทั้งนั้น” ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดพลางยิ้มเอาใจ
ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านซ่งยิ่งเกลียดคนตระกูลจางมากขึ้นไปใหญ่ ทุก
