ครั้งที่ก่อเรื่องก็ต้องให้เขามาคอยเก็บกวาดให้ ที่สำคัญยังไม่ได้อะไรจากการทำแบบนี้ด้วย
จางต้าเหอและจางเป่าเกินได้ยินว่าจะไปศาลจึงร้อนใจขึ้นมา
จางเป่าเกินรีบบอก “เช่นนั้นก็เลือกวิธีที่หนึ่ง ให้แม่โจวพาตัวขาดทุนในท้องไสหัวไป!”
คำพูดของจางเป่าเกินช่างไร้สมองยิ่งนัก
ถ้าเวลานี้ปล่อยให้แม่โจวไปจริง ๆ ก็กลายเป็นว่าทั้งหมู่บ้านชิงสือปกป้องจางเป่าเกินน่ะสิ? ต่อให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งเห็นดีเห็นงาม คนอื่นในหมู่บ้านก็ไม่เห็นด้วยหรอก
ทำไมเรื่องชั่ว ๆ ที่จางเป่าเกินทำต้องพาพวกเขาเสียชื่อเสียงไปด้วย!
ผู้ใหญ่บ้านซ่งถลึงตาใส่จางเป่าเกิน และรู้สึกว่าจางเป่าเกินช่างโง่เขลาเกินเยียวยาเสียจริง แล้วจึงเอ่ยขึ้น “เจ้าว่าแบบนี้ได้ไหม? จางเป่าเกินทำผิดจริง ตามหลักแล้วต้องโดนลงโทษ ไปศาลก็ต้องถูกโบย เรามาลงโทษกันส่วนตัวก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไปถึงศาลหรอก”
หยางชุ่ยฮวาเลิกคิ้วไม่พูดจา
จางต้าหูรีบออกตัวพร้อมกล่าว “ถือว่าไว้หน้าข้าเถอะ เป่าเกินแค่เลอะเลือนไปชั่วขณะ ถ้าต้องไปศาลแล้ววันหน้าจะใช้ชีวิตอย่างไร?”
จางเป่าเกินพูดอย่างเคียดแค้น “ไม่ต้องให้เจ้ามาเสแสร้งเป็นคนดีหรอก!”
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอย่างสมน้ำหน้า ก่อนจะกล่าว “ท่านพ่อ ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? คนเขาอยากจะให้ท่านไม่มีทายาท ไม่ต้องการให้ท่านช่วย ท่านจะเอาตัวเข้าไปยุ่งทำไม?”
จางต้าหูได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดใส่จนหน้าหมอง เวลานี้จึงไม่กล่าวอะไรอีก
หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียงเย็
