บทที่ 241 ตีกัน
งานแบบนั้นออกจากบ้านไปคราวหนึ่งใช้เวลาเพียง 20 วัน แต่เมื่อถึงเวลาแล้วจางต้าเหอก็ไม่ยอมกลับบ้าน กลับอาศัยกินดีอยู่ดีในเมือง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ยกตำลึงเงินให้แม่เฒ่าจางทั้งหมด
บางครั้งที่แม่เถาไปหาในเมือง พวกเขาก็แอบกินข้าวโรงเตี๊ยมกัน
ดูก็รู้ว่าสองสามีภรรยาไม่ได้ให้ตำลึงเงินทั้งหมดกับแม่เฒ่าจาง
สู้สองสามีภรรยาจางต้าหูที่ทั้งซื่อทั้งกตัญญูได้ที่ไหนกัน…..
แน่นอนว่าต่อให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งรู้เรื่องพวกนี้ก็ไม่มีทางพูดออกมาหรอก เรื่องที่เขารู้เขาไม่แม้แต่จะบอกแม่เฒ่าซ่งด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าภรรยาตัวเองเป็นคนเช่นไร
เขารู้แน่นอนว่าหากบอกแม่เฒ่าซ่งไป แม่เฒ่าซ่งที่เป็นคนปากไม่มีหูรูดคงได้แพร่งพรายออกไปแน่
เขาไม่อยากยุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่นเลยสักนิด จะดีหรือเลวเพียงใด คำพูดนี้ก็จะแพร่งพรายออกไปจากบ้านพวกเขาไม่ได้
ต้องยอมรับว่าผู้ใหญ่บ้านซ่งเป็นคนฉลาด
“ผู้ใหญ่บ้าน อย่าไปฟังที่นางพูดเหลวไหลนะเจ้าคะ!” แม่เถารีบออกมาโต้แย้งคำพูดของหยางชุ่ยฮวา
“จางต้าหูยืนยันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจางเป่าเกินเป็นคนทำ?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งหรี่ตาถาม
แม่เถารีบบอก “จางต้าหูเป็นพวกเดียวกับนาง ต้องพูดเข้าข้างนางอยู่แล้ว!”
จางต้าหูเบิกตากว้างมองแม่เถา “พี่สะใภ้ ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ถึงเป่าเกินจะทำผิดไปแต่ข้าก็ไม่ได้คิดจะโทษเป่าเกินเลยนะ ท่านใส่ร้ายข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“หนอยแน่จางต้าหู! ข้ากับพี่ชายเจ้ารักเจ้าขนาดนี้
