เวลานี้เจ้ากลับรวมหัวกับครอบครัวแม่โจวมารังแกพวกเรา!” แม่เถาโวยวาย
จางต้าหูพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ “พี่สะใภ้ ข้าพูดความจริงนะขอรับ…..”
จางต้าหูเป็นเหมือนท่อนไม้ เวลานี้เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็ก ๆ แบบแค่ให้จางเป่าเกินออกมาขอโทษเท่านั้น ทำไมแม่เถาถึงไม่ยอมล่ะ? แล้วยังหาว่าเขาโป้ปดอีก…..
คำพูดของแม่เถาทำให้จางต้าหูเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย
ผู้ใหญ่บ้านซ่งหรี่ตา “เอาล่ะ ข้าจำได้ว่าจางเป่าเกินกลับมาบ้านแล้วใช่ไหม? ตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ? ถ้าเขาไม่ได้ทำแล้วจะหลบหน้าทำไม? บอกเขาให้รีบออกมาอธิบายให้รู้เรื่องเถอะ!”
แม่เถามองไปทางห้องอย่างหวั่นใจ
หยางชุ่ยฮวามีดวงตาเป็นประกาย ขณะนี้ได้ก้าวอย่างฉับไวไปทางห้องนั้นแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนั้นแล้วชักเป็นห่วง จางเป่าเกินเป็นพวกไม่รู้หนักเบา เดี๋ยวหยางชุ่ยฮวาจะโดนจางเป่าเกินทำร้ายเอา
แต่เห็นได้ชัดว่าจางซิ่วเอ๋อกังวลเกินเหตุ เพราะโจวหู่เดินตามไปแล้ว
โจวหู่เป็นผู้ชายซื่อ ๆ เหมือนกัน ทว่าแตกต่างจากจางต้าหูที่กตัญญูจนโง่เขลา
โจวหู่เชื่อฟังคำพูดของภรรยาตนมาก เขาไม่ใช่คนช่างพูดช่างจาและทะเลาะกับใครไม่ค่อยเป็น แต่หยางชุ่ยฮวาชี้ตรงไหนเขาสามารถไปตีถึงนั่นได้
ต้องยอมรับว่าแม้หยางชุ่ยฮวาจะดุ แต่เป็นคนมีวาสนาดี ถึงได้เจอผู้ชายอย่างโจวหู่
“พวกเจ้าจะทำอะไร” แม่เถาพุ่งเข้าไปหวังจะขวางทั้งสองไว้
ยิ่งนางทำแบบนี้ยิ่งแสดงให้เห็นว่านางมีลับลมคมใน หยางชุ่ยฮวาจึงตบตีกับแม่เถาในบัดดล
