จังหวะนี้เองโจวหู่ก็ได้ก้าวเข้าไปในห้องก่อนจะลากตัวจางเป่าเกินที่หน้าตาไม่เต็มใจเดินโซซัดโซเซออกมา
“ตัวคนก็อยู่ที่บ้านนี่? วุ่นวายกันขนาดนี้แล้วยังจะหลบอยู่ทำไม? รีบออกมาอธิบายทุกอย่างให้ชัดซะ!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งพูดอย่างรำคาญใจ
ผู้ใหญ่บ้านซ่งรู้ว่าการพูดแบบนี้คงจะทำให้คนตระกูลจางไม่พอใจ แต่….เขามีปัญหากับคนตระกูลจางมานานแล้ว ถึงหนนี้จะต้องพูดอะไรอีกก็ไม่มีอะไรต้องกลัว
“เจ้าปล่อยข้านะ! เจ้าทำอะไรเนี่ย? แม่ข้าบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าข้าไม่ได้ผลักนังแพศยาแม่โจวนั่น!” จางเป่าเกินพูดอย่างโอหัง
โจวหู่ได้ยินแล้วก็ตบหน้าจางเป่าเกินไปฉาดหนึ่ง จนจางเป่าเกินมึนงงไปหมด
“ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนพ่อเจ้าเอง เรียกว่าท่านป้าซะ!” โจวหู่ถลึงตาและบอก
“เจ้าบอกข้ามานะ! เจ้าเป็นคนผลักเหมยจื่อใช่ไหม?” โจวหู่หิ้วคอจางเป่าเกินและกัดฟันพูด
จางเป่าเกินยังคิดจะปฏิเสธ ขณะนั้นโจวหู่ยกมือขึ้นอีกครั้ง “ถ้าเจ้ากล้าโกหก ข้าจะอัดเจ้าจนพ่อเจ้ายังจำเจ้าไม่ได้”
เวลานี้จางต้าเหอทนไม่ไหวอีกต่อไป “เจ้าจะทำอะไร! เจ้าปล่อยลูกชายข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
ถึงจางเป่าเกินจะร่างใหญ่ขนาดไหนก็ยังสู้ผู้ใหญ่เต็มตัวอย่างโจวหู่ไม่ได้ อีกอย่างโจวหู่ยังเป็นผู้ชายกำยำมีพละกำลังเหนือกว่าคนอื่นอีกด้วย
พอเห็นว่าเหตุการณ์นี้กำลังจะกลายเป็นสงครามระหว่างบุรุษ ผู้ใหญ่บ้านซ่งย่อมต้องเอ่ยปากห้าม
“จางต้าเหอ! เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นนะ เจ้าจะทำอะไร? จะทำร้ายผู้อื่นหรืออย่างไ
