บทที่ 237 พลังรบเต็มเปี่ยม
“พี่สะใภ้สาม ทำไมท่านไม่ไปเองเล่า?” จางอวี่หมินเถียง
แม่เถาเอ่ยขึ้น “สตรีนางนี้บ้าไปแล้ว ข้ายังต้องดูแลสือโถวนะ สือโถวยังเด็กขนาดนี้ ถ้าโดนลูกหลงจะทำอย่างไร”
จางอวี่หมินเอ่ยขึ้นอีก “พี่สามพี่สี่ พวกพี่รีบไปช่วยแม่สิ!”
“น้องสี่ เจ้าไปดึงตัวนังบ้านั่นออกมา” จางต้าเหอสั่ง
จางต้าหูไม่ได้คิดมากอะไร เดินเข้าไปดึงหยางชุ่ยฮวาออกมาทันที
และได้ยินเสียงหยางชุ่ยฮวาตะโกนใส่โจวอู่ “เจ้ามัวยืนอึ้งอะไรอยู่!”
โจวอู่รีบพุ่งเข้ามา “จางต้าหู! เดี๋ยวนี้เจ้าชักจะปีกกล้าขาแข็งขึ้นแล้วนะ!”
จางต้าหูอึ้ง “เจ้ารู้จักข้าเหรอ?”
ถ้าจางต้าหูไม่พูดประโยคนี้ยังไม่เท่าไหร่ พอเขาพูดแบบนี้ก็เหมือนราดน้ำมันลงกองเพลิง โจวอู่เอ่ยเสียงเข้ม “ไอ้จางต้าหู เจ้าไม่รู้จักข้าเสียแล้วเหรอ! เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าให้ว่าข้าคือใคร ข้าคือพี่ใหญ่ของเหมยจื่อ!”
แม่เฒ่าจางร้องเสียงแหลม “อะไรนะ? พวกเจ้าเป็นคนในครอบครัวของนังตัวขาดทุนเหรอ?”
คนตระกูลจางไม่ได้ไปมาหาสู่กับตระกูลโจวมานานแล้ว ตอนที่คนพวกนี้รังแกแม่โจว พวกเขาไม่เคยคำนึงเลยว่าแม่โจวก็เป็นลูกสาวคนอื่นเหมือนกัน แล้วจะมีใครมาคิดบัญชีกับพวกเขาหรือไม่
บัดนี้หยางชุ่ยฮวาลุกขึ้น ถีบแม่เฒ่าจางอย่างแรง แล้วจึงตบมือและยืนตัวตรง
เสื้อผ้าเผ้าผมของแม่เฒ่าจางถูกกระชากจนยุ่งไปหมด บนใบหน้าก็มีรอยข่วนเลือดซิบหลายรอย
ส่วนหยางชุ่ยฮวาแม้จะสู้รบปรบมือกับแม่เฒ่าจางไปเมื่อครู่นี
