้ แต่สภาพดีกว่าแม่เฒ่าจางไม่รู้ตั้งเท่าใด
อย่างน้อยบนใบหน้าของหยางชุ่ยฮวาก็ไม่ค่อยมีรอยเลือดซิบนัก
นางจัดแจงผมเผ้าตัวเอง ดูแทบจะปกติดี
อย่างไรเสียแม่เฒ่าจางก็อายุมากแล้ว บวกกับหยางชุ่ยฮวาลงมือก่อนได้เปรียบ ตอนนี้แม่เฒ่าจางจึงเหนื่อยหอบ เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้นางเสียเปรียบอย่างยิ่ง
หยางชุ่ยฮวาเลิกคิ้ว มองแม่เฒ่าจางพร้อมกล่าว “ว่าอย่างไรนะ? เจ้าว่าใครเป็นตัวขาดทุน? เดี๋ยวแม่เย็บปากเหี่ยว ๆ ซะเลยนี่?”
“จางต้าหู! นี่เป็นคนในครอบครัวเมียเจ้า! เจ้ายังไม่รีบจัดการอีก! นี่มันเรื่องอะไรกัน! อธิบายข้ามาเดี๋ยวนี้เลย!” แม่เฒ่าจางเห็นจางต้าหูที่ยืนอึ้งอยู่ด้านข้างแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด
แม่เถาพูดอย่างเห็นดีเห็นงามกับความวุ่นวายนี้ “ข้าก็นึกว่าใคร? ที่ไหนได้คนในครอบครัวแม่โจวหรอกเหรอ! ทำไมถึงมาอาละวาดที่บ้านเราเสียล่ะ?”
“พี่สี่ พี่เห็นไหมว่าแม่เราโดนรังแกขนาดไหน พี่ต้องออกมาจัดการแล้วนะ!” จางอวี่หมินพูดโดยไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย
“เฮอะ! พวกเจ้าเรียกจางต้าหูไปก็ไม่มีประโยชน์! ข้าจะบอกพวกเจ้าตรง ๆ เลย ว่าวันนี้ข้าไม่ได้มาเอาเรื่องพวกเจ้า ข้ามาเอาเรื่องจางต้าหู!” หยางชุ่ยฮวาเท้าสะเอวด้วยท่าทางเอาเรื่อง
“เจ้าเป็น…..ของเหมยจื่อ……” จางต้าหูนึกไม่ออกว่าหยางชุ่ยฮวาเป็นใคร
หยางชุ่ยฮวาอัดอั้นตันใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งเดือดขึ้นไปใหญ่ “จางต้าหู! หนอนไชตาเจ้าหรืออย่างไร? ทำไม? แกล้งโง่ทำเป็นไม่รู้จั
