นเถาฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่
เด็กสาวที่ไม่เคยมีความรักคิดว่าการทำดีเท่ากับชอบได้อย่างง่ายดาย
จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นอีกครั้งอย่างเรียบง่าย “พูดง่าย ๆ คือหนิงอันไม่ได้อยากแต่งงานกับข้า ข้าก็ไม่อยากแต่งงานกับหนิงอัน เพราะฉะนั้นวันหลังเจ้าห้ามพูดเช่นนี้อีก หากหนิงอันได้ยินเข้า…..จะรู้สึกไม่ดี”
จางชุนเถาพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว”
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความผิดหวัง ตอนนี้สวี่อวิ๋นซานเป็นไปไม่ได้แล้ว หนิงอันก็เป็นไปไม่ได้อีก…..แล้วเมื่อใดพี่สาวถึงจะพบคนที่ต้องใจกันล่ะ
ฝนข้างนอกนั้นเทลงมาอย่างรุนแรง แต่ก็ดูเหมือนจะหยุดเร็วเช่นกัน
ขณะนั้นฝนที่เทลงมาได้หยุดแล้ว กลายเป็นเพียงฝนตกปรอย ๆ
เวลานี้ข้างนอกดูมืดมิด แต่ก็ไม่ได้ดึกมาก ยังไม่ถึงเวลานอน จางซิ่วเอ๋อคิดได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองและหนิงอันเปียกฝนทั้งคู่ จึงคิดจะไปต้มน้ำขิง
จางซิ่วเอ๋อจึงออกจากประตูไป
จนกระทั่งมาถึงห้องครัว นางก็พบว่าภายในนั้นมีแสงไฟสว่างวอมแวมอยู่
เนี่ยหย่วนเฉียวนั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้างเตาและกำลังมองเปลวไฟในนั้น
เอ่อ……
“หนิงอัน?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
เนี่ยหย่วนเฉียวหันกลับมามองจางซิ่วเอ๋อก่อนจะบอก “ข้ามาต้มน้ำขิง”
จางซิ่วเอ๋อแปลกใจขึ้นไปอีก ไหนบอกว่าสุภาพชนไม่เข้าห้องครัว ทำไมหนิงอันไม่ทำตามบทบาทเลยล่ะ
“เสร็จแล้ว” เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
เขาเปิดฝาหม้ออย่างช่ำชอง หยิบถ้วยมาตักน้ำขิง “เดี๋ยวเจ้ากินให้เยอะ ๆ เลยนะ ก่
