ย ได้แต่คิดในใจว่าตนต้องหาทางตอบแทนให้ได้
พอคิดได้ดังนั้น นางก็สบายใจ
จางซิ่วเอ๋อหยิบพู่กันขึ้นมา หลังจากจุ่มหมึกแล้วก็พบว่าภาพอันอึดอัดใจได้ปรากฏ
ก่อนหน้านี้ตอนนางฝึกเขียนตัวอักษรด้วยแท่งไม้ ไม่เคยคิดเลยว่าต้องจับพู่กันอย่างไร……
บัณฑิตจ้าวเคยสอน แต่นางไม่เคยมีพู่กันในมือ มีแต่ใช้แท่งไม้เขียนหนังสือบนจานทราย ซึ่งคงไม่อาจใช้ท่านั้นจับพู่กันในการเขียนได้
ส่งผลให้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้รับการฝึกฝนที่เต็มที่ และถึงขั้นลืมในสิ่งที่บัณฑิตจ้าวสอน
นางลองขยับมืออยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ทำไม่เหมือนเลย
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อที่กำลังตั้งใจอยู่ข้าง ๆ ในตอนที่จางซิ่วเอ๋อจะจรดพู่กัน เนี่ยหย่วนเฉียวชักจะทนไม่ไหว
สุดท้ายเขาก็ยื่นมือไปตั้งใจจะหยิบพู่กันในมือจางซิ่วเอ๋อขึ้นมา
ขณะที่เขาไปจับพู่กัน มือของทั้งคู่ก็สัมผัสกัน ทั้งสองหยุดชะงักไปพร้อมกัน
พู่กันสั่นเล็กน้อย หมึกหยดลงมานิดหน่อย
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนเฉียงออกมาอยู่ด้านหลังจางซิ่วเอ๋อ บัดนี้เขาอยู่ชิดใกล้จางซิ่วเอ๋อมาก เขาไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกไปเองหรือไม่ ว่าตนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวนาง
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
น้องเขียนพู่กันไม่เป็น ช่วยสอนให้หน่อยนะคะคุณชายเนี่ย
ลูกเรือเฉียวเอ๋อขึ้นเรือได้แล้วค่ะ จับกราบเรือไว้แน่น ๆ นะคะ
ไหหม่า(海馬)
