ปหมดแล้ว
ก่อนที่จางชุนเถาจะไปก็ได้ล้างถ้วยชามตะเกียบไว้แล้วด้วย
เถี่ยเสวียนเติมน้ำในโอ่งจนเต็มตามคำสั่งของเนี่ยหย่วนเฉียว
อยู่ ๆ จางซิ่วเอ๋อก็ค้นพบว่าดูเหมือนตัวเองจะไม่ต้องทำอะไรแล้ว กลายเป็นคนว่างงานอย่างสิ้นเชิง
นางนั่งเหม่ออยู่ในลานบ้านอยู่ครู่หนึ่ง จึงเริ่มหัดเขียนตัวอักษรบนจานทราย ในฐานะคนยุคปัจจุบันที่แม้จะเขียนหนังสือไม่ค่อยสวยแต่ก็ไม่ขี้เหร่แน่นอน จางซิ่วเอ๋อไม่อนุญาตให้ตัวอักษรที่ตัวเองเขียนหลังจากนี้เป็นเหมือนยันต์ที่คนอื่นแทบอ่านไม่ออก
ยุคนี้คิดจะทำธุรกิจใหญ่มีหรือที่ไม่ต้องใช้ตัวอักษร?
เถี่ยเสวียนเห็นแบบนี้แล้วมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างฉงน และถามขึ้น “เจ้านาย ท่านไม่ได้เอาของพวกนั้นให้จางซิ่วเอ๋อเหรอขอรับ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมีสีหน้านิ่งงันไป เขาพยักหน้าด้วยท่าทางไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
เถี่ยเสวียนไม่เข้าใจนัก “ทำไมไม่ให้นางไปล่ะขอรับ” หรือว่าเจ้านายนึกเสียใจทีหลังไม่อยากให้จางซิ่วเอ๋อแล้ว? ไม่น่าจะเป็นไปได้ เจ้านายตัวเองเป็นคนอย่างไรฮึ หากไม่ได้อยากให้คงไม่พูดแบบนั้นตั้งแต่ทีแรก
แต่ในเมื่อพูดแล้ว แถมยังต่อหน้าคุณหนูรองอีก นั่นหมายความว่าเขาอยากมอบให้จากใจจริง
จางซิ่วเอ๋ออยู่ห่างจากทั้งคู่ไม่ไกล ย่อมได้ยินคำพูดเหล่านี้
นางสงสัยนิดหน่อย เถี่ยเสวียนพูดถึงอะไร? มีอะไรจะให้ตัวเองเหรอ? คนเรามีความอยากรู้กันทั้งนั้น ต่อให้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะให้อะไรนาง และจะไม่
