ยอมรับอะไรไว้ง่าย ๆ แต่ก็อยากรู้อยากเห็นกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง
ไม่รอให้เถี่ยเสวียนพูดอะไรอีก เนี่ยหย่วนเฉียวก็วางของในมือลงและหันหลังเดินกลับห้อง
พอออกมาอีกหน ในมือของเนี่ยหย่วนเฉียวก็มีบางสิ่งเพิ่มมา
มองผ่าน ๆ ยังมองไม่ออกว่าคืออะไร เพราะของสิ่งนั้นถูกบรรจุไว้ในกล่องผ้าไหม
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินไปอยู่ตรงหน้าจางซิ่วเอ๋อ ไม่พูดอะไรและยัดของใส่จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อประหลาดใจกับการกระทำของเนี่ยหย่วนเฉียวมาก “หนิงอัน เจ้าทำอะไรน่ะ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวตอบจางซิ่วเอ๋อด้วยคำสั้น ๆ สองคำทว่าหนักแน่น “ให้เจ้า”
จางซิ่วเอ๋อกุมขมับอย่างอ่อนใจ หนิงอันไม่ต้องพูดจาให้มันเรียบง่ายขนาดนี้ก็ได้? ทำไมถึงต้องให้ของสิ่งนี้กับตัวเองด้วยเล่า แล้วให้อะไรมาเขาก็ไม่ยอมอธิบายให้ชัดอีก? ที่สำคัญที่สุดคือนางยังไม่ได้ตกลงรับไว้เลย
นางซาบซึ้งกับการที่เนี่ยหย่วนเฉียวให้ของกับตน แต่นางก็เข้าใจในเรื่องที่หากไม่ได้กระทำความดีก็ไม่ควรได้รับรางวัล นางรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลอะไรที่จะรับของสิ่งนี้ไว้
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้น “ข้ารับมันไว้ไม่ได้หรอก”
เนี่ยหย่วนเฉียวเหลือบสายตามองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “ทำไม?”
“เจ้า……” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกหมดแรง
เถี่ยเสวียนที่อยู่ด้านหลังเห็นแล้วยังร้อนใจ ปกติคุณชายของเขาก็ไม่ได้โง่นี่ แต่ทำไมตอนนี้เขารู้สึกว่าคุณชายของตัวเองนั้นสมองไม่ค่อยได้ใช้งานล่ะ?
เนี่ยหย่วนเฉียวเฝ้ามองสีหน้าลำบ
