บทที่ 230 แย่งตำลึงเงิน
จางเป่าเกินเห็นดังนั้นร้องขึ้นทันทีด้วยความตกใจ “คืนข้ามานะ”
จางซิ่วเอ๋อเก็บตำลึงเงินเข้าแขนเสื้อตัวเอง ก่อนจะหันไปมองจางเป่าเกินและบอก “คืนเจ้า? จางเป่าเกิน ในเมื่อวันนี้เจ้ามาหาเรื่องข้า ก็ต้องเตรียมพร้อมที่จะต้องชดใช้”
จางเป่าเกินโมโหจนแทบกระอักเลือด ตั้งแต่คราวก่อนที่โดนจางซิ่วเอ๋อแย่งตำลึงเงินไป เขาก็อยู่ด้วยความไม่สบายใจไปพักใหญ่
นี่อุตส่าห์เก็บสะสมตำลึงเงินไว้ได้นิดหน่อยกลับต้องโดนจางซิ่วเอ๋อแย่งไปอีกแล้ว!
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าการเอาตำลึงเงินของจางเป่าเกินไปทำให้เขาหงุดหงิดใจได้มากกว่าเรื่องไหน ๆ
ต่อให้อัดจางเป่าเกินสักยก พอจางเป่าเกินหายดีก็ลืมเจ็บ
แต่กับตำลึงเงินแล้วไม่เหมือนกัน ทุกครั้งที่จางเป่าเกินเห็นตำลึงเงินก็จะนึกถึงเรื่องนี้ และเจ็บใจทุกครั้ง
อย่างครั้งนี้ทำไมจางเป่าเกินถึงมาหาเรื่องนางน่ะหรือ? ไม่ใช่เพราะเขาเคยโดนหนิงอันเล่นงานไปครั้งหนึ่ง โดยมีสาเหตุหลักเพราะเจ็บใจเรื่องครึ่งตำลึงเงินนั้นหรอกหรือ?
“เอาเถอะหนิงอัน เราไม่ต้องไปถือสาหมาบ้า ปล่อยเขาไปเถอะ” จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองจางเป่าเกิน
น่าเสียดายจริง ๆ ที่ตอนนี้นางยังไม่มีความสามารถพอจะปกป้องแม่โจวและจางซานหยา ไม่อย่างนั้นนางอยากจะหักมือของจางเป่าเกินจริง ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินแล้วไม่ได้ปล่อยมือทันที กลับหรี่ตามองจางเป่าเกินและเอ่ยเสียงเข้ม “จางเป่าเกิน คราวหน้าอย่าให้ข้าเจอเจ้าอีกนะ มิฉะนั้น….
