สีหน้าจางซิ่วเอ๋อเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความอึดอัดเมื่อครู่พลันมลาย ทำไมหนอนตัวนี้ถึงตกลงมาบนศีรษะนางได้นะ?
ตอนนี้นางไม่ค่อยกลัวหนอนแล้วก็จริง แต่มันคนละเรื่องกับความรู้สึกขยะแขยงที่มีหนอนตกใส่ศีรษะ!
ท่านหมอเมิ่งโยนหนอนทิ้งไป มองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าอ่อนโยน
จางซิ่วเอ๋อเห็นหน้าตาท่านหมอเมิ่งนุ่มนวลและสง่าผ่าเผย จึงรู้ว่าตัวเองคิดมากเกินไป ว่ากันว่าผู้เป็นหมอมีหัวใจดั่งบุพการี และท่านหมอเมิ่งก็เป็นคนดีที่หาได้ยาก เขาคงดีกับคนส่วนใหญ่แบบนี้หมด
ท่านหมอเมิ่งปริปาก “เจ้าวางใจเถอะ อีกสามสี่วันข้าจะมาใหม่ มาตรวจอาการแม่เจ้าอย่างละเอียดอีกครั้ง”
“หากต้องการอะไร เจ้ามาหาข้าได้ทุกเมื่อ” ท่านหมอเมิ่งบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปอย่างฉับไว
จางซิ่วเอ๋อยืนมองแผ่นหลังของท่านหมอเมิ่งอยู่ที่เดิม อบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ
ได้เจอคนที่ห่วงใยตัวเองทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันในต่างยุคต่างสมัยนี้ ช่างหายากเสียจริง
