บทที่ 223 ข่มขู่
เวลานี้เนี่ยหย่วนเฉียวก็ไม่กล้าไปถามจางชุนเถาอีก จึงส่งเถี่ยเสวียนไป
ถึงแม้เถี่ยเสวียนรู้สึกไม่พอใจเท่าใดกับการต้องไปตามสืบเรื่องราวอย่างกับสตรีคนหนึ่งและอดบ่นงึมงำในใจไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ยอมไป
ใครใช้ให้เขาเป็นคนยอมทำเพื่อเจ้านาย! ซื่อสัตย์ต่อเจ้านายล่ะ!
ไม่นานนัก เถี่ยเสวียนก็กลับมาบอกเนี่ยหย่วนเฉียวว่าเกิดอะไรขึ้น
สีหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวพลันมืดครึ้ม และมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด
เถี่ยเสวียนมองสีหน้าที่อึมครึมลงของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เจ้านาย ท่านคงไม่คิดจะออกตัวให้จางซิ่วเอ๋อใช่ไหมขอรับ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวเลิกคิ้วมองเถี่ยเสวียน “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”
เถี่ยเสวียนสะดุ้งโหยง รีบกล่าว “เจ้านายต้องการทำอะไรข้าไม่สอดอยู่แล้ว เพียงแต่…..ถ้าท่านออกหน้าให้จางซิ่วเอ๋อโต้ง ๆ จะเป็นที่จับตาเกินไปหรือเปล่าขอรับ? หากคนตระกูลเนี่ยรู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ คงต้องเกิดเรื่องวุ่นวายอีกมาก”
เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยเสียงขรึม “ข้ารู้ขอบเขตอยู่”
เถี่ยเสวียนมองเนี่ยหย่วนเฉียวเงียบ ๆ ไม่กล้าบ่นสิ่งที่คิดในใจออกมา
ตอนนี้เขากำลังคิดในใจว่าเจ้านายเป็นคนมีขอบเขต แต่นั่นเป็นเรื่องเมื่อก่อน ไม่รู้ทำไมหลังจากได้เจอจางซิ่วเอ๋อแล้วก็เริ่มทำอะไรที่เสียสติ
นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นของสิ่งดี ๆ เลยนะ
แต่เถี่ยเสวียนก็แค่บ่นงึมงำในใจเท่านั้น เขาไม่ไปชิงชังจางซิ่วเอ๋อเพียงเพราะเรื่องนี้หรอก
ไม่ต้องพูดเรื่องที่
