่ต้องแต่งงานหาภรรยาแล้ว ถ้าทุกคนพูดกันไปแบบนี้เขาจะแต่งภรรยาได้อย่างไร?
จางเป่าเกินมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าเขียวปี๋ เขากดเสียงให้ต่ำพลางกล่าว “จางซิ่วเอ๋อ เจ้าโวยวายบ้าอะไรของเจ้า? ยังไม่รีบหุบปากอีก! เจ้าอยากให้คนอื่นหัวเราะเยาะตระกูลจางของเราขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อก็กดเสียงให้ต่ำและเอ่ยยิ้ม ๆ “ข้าไม่อยากให้คนอื่นต้องหัวเราะเยาะ ข้าว่าเจ้านี่แหละที่อยาก……ข้าตกลงกับพ่อข้าไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะมาเยี่ยมแม่ข้า เจ้ามายืนขวางอยู่ตรงนี้หมายความว่าอย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อเสริมอีก “ถ้าเจ้าจะขวางอยู่ที่นี่ต่อข้าก็ไม่กลัว แน่จริงเจ้าก็ลงมือตีข้าเลยยิ่งดี”
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างท้าทาย
จางเป่าเกินในตอนนี้สองมือกำหมัดแน่น สีหน้าดุดันสุดขีด เขาอยากจะต่อยจางซิ่วเอ๋อให้ตายไปเลยจริง ๆ แต่เขาทำแบบนั้นได้เหรอ? ไม่ได้หรอก มีคนดูอยู่ตั้งเยอะ ถ้าเขาตีจางซิ่วเอ๋อก็เท่ากับติดกับน่ะสิ
จางซิ่วเอ๋อถือตะกร้าสานขึ้นมาพลางกล่าวต่อ “ถ้าเจ้าไม่กล้าลงมือละก็ รีบหลีกไปเสียตอนนี้ ไม่อย่างนั้นอีกเดี๋ยวข้าเผลอโวยวายอย่างอื่นออกมา….อย่างเช่นเรื่องครึ่งตำลึงเงินนั่น เจ้าอย่ามาตำหนิข้าแล้วกัน เรื่องนี้ข้าไม่กลัวหรอกนะ อย่างมากข้าก็แค่คืนครึ่งตำลึงเงินนั้นไป แต่ด้านย่าเรา ข้าว่าเจ้าคงจะแก้ตัวยากสินะ”
จางซิ่วเอ๋อก็กลัวเหมือนกันว่าจางเป่าเกินจะเอาเรื่องตำลึงเงินกันซึ่ง ๆ หน้า จึงตั้งใจข่มขู่ไป
ตำลึงเงินมาอยู่ในมือแล
