าหูเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ยังทำตามที่จางซิ่วเอ๋อต้องการ
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองจางต้าหู “เจ้าพูดเองนะ แล้วก็ย่าข้าด้วย หากนางอยากกินอะไรจริง ๆ เจ้าก็ไปหาทางทำตัวกตัญญูของเจ้าเอง อย่ามาหัวหมอกับข้า ถ้าทำให้ข้าไม่พอใจเพียงหนึ่งครั้ง ข้าก็จะไม่ยุ่งอะไรเลยจริง ๆ!”
แม่เฒ่าจางเบิกตากว้าง เห็นว่าจางซิ่วเอ๋อทำให้จางต้าหูคล้อยตามแล้วก็โมโหจนหน้าเขียว แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
ใครใช้ให้แม่โจวต้องการการดูแลของจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ เล่า?
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็น และเดินออกไปข้างนอก
จางชุนเถาเห็นท่าดังนั้นจึงรีบตามไป
ตอนนี้จึงเหลือท่านหมอเมิ่งเพียงคนเดียว จางซิ่วเอ๋อคิดจะทำการขอบคุณท่านหมอเมิ่ง แต่ต้องไม่ใช่ที่ตระกูลจางแน่นอน หากคนตระกูลจางเห็นเข้าจะคิดเห็นอย่างไรกับความสัมพันธ์ระหว่างนางและท่านหมอเมิ่ง?
จางต้าหูมองท่านหมอเมิ่งอย่างเก้อเขิน อธิบายด้วยความกระอักกระอ่วน “คือว่า ซิ่วเอ๋อเป็นเด็กค่อนข้างดื้อ เจ้าเลยต้องมาเจอเรื่องน่าขันแบบนี้”
ท่านหมอเมิ่งมองจางต้าหูเรียบ ๆ เขาเจอเรื่องน่าขันจริง แต่ไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อหรอกนะที่น่าขัน เป็นจางต้าหูต่างหาก
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “ค่ารักษาเจ้าไปเอากับจางซิ่วเอ๋อนะ นางเป็นคนตามเจ้ามา! พวกเราไม่ได้ตามเจ้ามา!”
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
ตกลงไหมล่ะต้าหู ถ้าไม่ยอมให้แม่โจวเพียงคนเดียวได้กินข้าวที่ซิ่วเอ๋อทำมาให้ ก็เตรียมตัวไร้ทายาทได้เ
