า ไม่อย่างนั้นข้าจะลงมือกับหลานชายสุดที่รักของเจ้านี่แหละ!”
แม่เฒ่าจางฟังแล้วเจ็บใจนิดหน่อย แต่พอนึกถึงจางเป่าเกิน นางก็ทำใจไม่ได้จริง ๆ
นั่นหลานชายคนโตของนางเลยนะ! ตอนนี้เป็นศิษย์เรียนวิชาอยู่ในเมืองด้วย อีกหน่อยต้องได้ดิบได้ดีแน่ ๆ ……
“ซิ่วเอ๋อ….อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องทำกับข้าวมาให้แม่เจ้าอยู่แล้ว เจ้าก็…..” จางต้าหูบอกเสียงเบา พูดไปก็เริ่มตาขาวขึ้นเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อหันมองไปด้วยสายตาเย็นยะเยือก ขัดคำพูดของจางต้าหูทันที แล้วพูดกับจางต้าหู “ถ้าจะเอาแบบนี้ก็ย่อมได้ เช่นนั้นข้าจะไม่ยุ่งแล้ว พวกเจ้าดูแลแม่ข้ากันเองเถอะ ถึงตอนนั้นเจ้ากลายเป็นคนไร้ทายาทก็อย่ามาโทษลูกสาวอย่างข้าแล้วกัน!”
จางต้าหูตาโต “เจ้าจะไม่สนใจแม่เจ้าได้อย่างไร?”
“ข้าถามเจ้าคำเดียว! ข้าทำกับข้าวมาให้แค่แม่ข้าได้หรือไม่! ถ้าไม่ได้เราก็ไม่ต้องพูดอะไรกันอีก! ข้าก็ขี้เกียจมาพล่ามไร้สาระกับเจ้าแล้ว เจ้าหาทางดูแลแม่ข้าและลูกชายที่ยังไม่ลืมตาดูโลกของเจ้าเองเถอะ!” จางซิ่วเอ๋อพูดจบก็เดินออกไปข้างนอกอย่างฉุนเฉียว
จางต้าหูร้อนใจขึ้นมาทันที เขาอยากให้จางซิ่วเอ๋อทำกับข้าวมามากกว่านี้หน่อยเพื่อให้คนที่บ้านได้กินดีขึ้นก็จริง แต่ถ้าจางซิ่วเอ๋อจะไม่สนใจแม่โจวเพราะเรื่องนี้ ก็เท่ากับว่าได้ไม่คุ้มเสียน่ะสิ
เขามีปัญญาดูแลแม่โจวและเด็กที่ยังไม่เกิดเสียที่ไหน?
“ซิ่วเอ๋อ! เจ้าอย่าไป ข้าจะทำตามที่เจ้าบอกทุกอย่างเลยตกลงไหม?” น้ำเสียงของจางต้
