ินนี่จางเป่าเกินควรเป็นคนออก แน่นอนว่าถ้าจางเป่าเกินไม่มีเงินก็ต้องให้ที่บ้านออก ซึ่งก็คือเจ้าที่มาจ่ายค่ากับข้าวให้แม่ข้า ตอนนี้ข้าก็ยอมถอยมาก้าวหนึ่งแล้ว เจ้ายังจะเอาอะไรอีก?” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง
“ข้าเป็นย่าเจ้านะ! เจ้าพูดจาแบบนี้กับข้าได้อย่างไร! จางต้าหู เจ้ายังไม่สั่งสอนลูกเนรคุณที่เจ้าให้กำเนิดอีก!” แม่เฒ่าจางร้องโหวกเหวก
จางต้าหูขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง
จางซิ่วเอ๋อชิงพูดขึ้นก่อน “ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นย่าของข้านี่แหละ ไม่อยากให้เจ้าต้องมาเครียดในอายุปูนนี้ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ข้าคงไปตีกลองร้องทุกข์ถึงในเมืองให้แม่ข้าแล้ว และบอกว่าจางเป่าเกินนั่นตั้งใจจะทำให้แม่ข้าตายท้องกลม!”
“เจ้าอย่าลืมนะว่าคุณชายฉินไปมาหาสู่กับข้าบ่อย ๆ ….ถึงตอนนั้นขอแค่ให้คุณชายฉินพูดมาประโยคเดียว ต่อให้จางเป่าเกินไม่โดนจับเข้าคุกก็ต้องโดนถลกหนังบ้าง!” จางซิ่วเอ๋อขู่เสียงเย็น
แม่เฒ่าจางพูดอย่างดูแคลน “เจ้าไม่กลัวตระกูลเนี่ยรึ?”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยพร้อมยิ้มตาหยี “เจ้าไปฟ้องเรื่องข้าที่ตระกูลเนี่ยแล้วนี่ แต่คนตระกูลเนี่ยเรียกข้าไปสุดท้ายก็ปล่อยข้ากลับมาโดยไร้รอยขีดข่วน เจ้ารู้ไหมว่าทำไม?”
“ทำไม?” แม่เฒ่าจางข้องใจจริง ๆ นางคิดไม่ตกเลยว่าทำไมคนตระกูลเนี่ยถึงปล่อยให้จางซิ่วเอ๋อกลับมา
จางซิ่วเอ๋อยิ้มกว้างพลางตอบ “แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะข้ามีคนคอยสนับสนุนอยู่น่ะสิ! เพราะฉะนั้นข้าขอเตือนนะว่าเจ้าอย่าได้ท้าทายความอดทนของข้
