้นางตายไปข้าก็ไม่ออกเงินก้อนนี้หรอกนะ!”
ที่ไหนได้ แม่เฒ่าจางเห็นท่านหมอเมิ่งมา จึงเดินมาแอบฟังอยู่ตรงหน้าต่าง
“จางซิ่วเอ๋อเป็นลูกสาวนาง นางมีตำลึงเงินไม่ใช่เหรอ ให้นางซื้อของกินแล้วเอามาให้สิ!” แม่เฒ่าจางผลักประตูเข้ามา พูดด้วยสีหน้าประหนึ่งว่านั่นคือเรื่องที่ถูกต้องแล้ว
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากจะเอาอะไรออกมาให้เลยสักนิด แต่นางก็ไม่อยากให้แม่โจวต้องลำบาก ยิ่งครานี้เกี่ยวพันถึงร่างกายของแม่โจวด้วย แต่จะให้จางซิ่วเอ๋อเอาของกินมาให้คนตระกูลจาง? นางทำไม่ได้แน่นอน!
ถ้าของเหล่านั้นไปอยู่ในมือของคนตระกูลจาง สู้เอาไปให้สุนัขกินยังจะดีเสียกว่า
แค่คิดก็รู้แล้วว่าไม่มีทางเข้าปากแม่โจวแม้แต่คำเดียว
จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยขึ้น “ข้าจะส่งกับข้าวมาให้แม่ข้ากินทุกวันตามเวลาอาหาร! จนกระทั่งร่างกายของแม่ข้าแข็งแรงขึ้น พวกเจ้าไม่ต้องเตรียมกับข้าวให้แม่ข้าแล้ว”
อย่างไรซะก็แค่เปลี่ยนจากแอบเอามาให้เป็นเอามาให้อย่างเปิดเผย
แต่น่าเสียดายที่แม่โจวลงจากเตียงไม่ได้ จะแอบกินอะไรก็ไม่สะดวกแล้ว ตอนนี้ได้แต่ทำแบบนี้เท่านั้น
แม่เฒ่าจางเลิกคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะบอกว่าทำแค่สำหรับแม่เจ้า? ไม่ทำเผื่อให้พวกเรากินด้วยรึ?”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางด้วยสายตานิ่งเฉย “หรือครรภ์ของพวกเจ้าก็ไม่มั่นคงเหมือนกัน? ข้ายอมทำกับข้าวมาให้แม่ข้าก็เพราะข้าสงสารแม่ข้าและลูกในท้องนาง…..”
“ว่ากันตามจริงแล้ว จางเป่าเกินเป็นคนผลักแม่ข้าล้ม เง
