อ ตอนนี้แม่เถาและจางต้าเหอก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก
หากพูดอะไรต่อไป ก็กลายเป็นว่าพวกเขาอยากกำจัดเด็กในท้องของแม่โจวจริง ๆ น่ะสิ?
ต่อให้ก่อนหน้านี้จางต้าเหอจะคิดแบบนี้จริง ๆ และตอนนี้แม่เถาก็ยังคิดแบบนี้อยู่ พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ในจังหวะนี้แล้ว
ทั้งสองรวมถึงจางเป่าเกินจึงกลับไปในห้องตัวเอง
แม่เถาเอ่ยขึ้น “ต้าเหอ ทำไมท่านไม่รีบบอกข้า ถ้าท่านคุยกับข้าก่อน เมื่อครู่นี้ข้าคงไม่ขัดท่านหรอก จะตกลงตามนั้นเลย”
จางเป่าเกินร้อนใจขึ้นมา “ข้าไม่เลี้ยงเขาตอนแก่หรอกนะ!”
แม่เถามองจางเป่าเกินด้วยสายตาหงุดหงิดที่เขาไม่ฉลาด “เป่าเกิน เจ้าโง่หรืออย่างไร? ข้ากับพ่อเจ้าทำแบบนี้ก็เพื่อเจ้านะ!”
“เพื่อข้า?” จางเป่าเกินมองแม่เถาด้วยความสงสัย
จางต้าเหอจึงอธิบาย “ถึงตอนนั้นจะเลี้ยงเขาหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้าไม่ใช่หรืออย่างไร ต่อให้ต้องเลี้ยงดูเพื่อหน้าตาตัวเอง ก็แค่ให้ของกินง่าย ๆ อย่าให้เขาอดตายไวนักก็พอ ในภายภาคหน้าทั้งตระกูลจางก็ต้องเป็นของเจ้าไม่ใช่หรืออย่างไร ไม่อย่างนั้นหากย่าเจ้าตายไป ครอบครัวพวกเขาต้องแบ่งสมบัติไปครึ่งหนึ่งเชียวนะ ทั้งบ้าน ทั้งที่ดิน และทุกอย่างในบ้านต้องนำไปแบ่งกันหมด”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
รู้สึกเป็นท้อกับบ้านนี้เหลือเกิน อยากให้ซิ่วเอ๋อหลุดวงโคจรจากบ้านนี้ไปไกล ๆ แล้ว
ไหหม่า(海馬)
