างต้าหูเดินเข้ามาเปิดทางให้จางซิ่วเอ๋อ
แม่เฒ่าจางโดนจางต้าหูดึงไปข้าง ๆ ใบหน้านางเต็มไปด้วยความเดือดดาล “จางต้าหู! ข้าเลี้ยงเจ้ามาเสียข้าวสุกจริง ๆ!”
“จางซิ่วเอ๋อนังแพศยา เจ้าไปที่ไหนก็วอดวายที่นั่น!”
แม่เฒ่าจางตะโกนโหวกเหวก ถ้าเป็นจางซิ่วเอ๋อตอนปกติคงได้ตีกับแม่เฒ่าจางแล้ว อย่างไรเสียนางก็ไม่กลัวแม่เฒ่าจาง แต่ตอนนี้นางต้องเก็บแรงไว้ดูแลแม่โจวก่อน
แม่เฒ่าจางโดนเมินอย่างสิ้นเชิง
แม่เฒ่าจางด่าอยู่ตั้งนานยังไม่เห็นว่าใครจะตอบโต้ กลับยิ่งคิดยิ่งโมโห
หลังจากจางซิ่วเอ๋อพยุงแม่โจวให้นอนลงแล้ว ก็ห่มผ้าให้แม่โจวด้วย
ก่อนจะพูดกับจางต้าหูที่ยืนอยู่หน้าประตู “ถ้าท่านพ่อไม่อยากให้ท่านแม่ตายท้องกลม ก็ไปต้มน้ำกับซานหยาให้แม่ข้าที”
จริง ๆ จางซิ่วเอ๋อจะสั่งซานหยาเลยก็ได้ แต่นางคิดได้ว่าถ้าให้ซานหยาไปเองก็ไม่รู้ว่าคนตระกูลจางจะกลั่นแกล้งอย่างไรบ้าง มีจางต้าหูไปด้วยอย่างน้อยจะได้ให้คนพวกนั้นอยู่เฉย ๆ
ตั้งแต่จางต้าหูเห็นว่าเกิดเรื่องกับแม่โจว เขาก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก
เขาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำแต่อย่างใด แต่นิสัยเขาเป็นแบบนี้แหละ ชอบโดนคนอื่นจูงจมูก โดยเฉพาะคำพูดของมารดาเขายิ่งมีผล เพราะฉะนั้นยามที่คนตระกูลจางบอกจางต้าหูว่าต้องทำอย่างไรบ้าง จางต้าหูจึงอนุญาต
พอจางซิ่วเอ๋อมาและข่มขู่เขายกใหญ่ ต่อให้เขาจะไม่พอใจ แต่ก็ดูเหมือนรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร และไปต้มน้ำกับจางซานหยาจริง ๆ
ด้วยคำพูดเมื่อครู่ของจางซิ่วเอ๋
