มาจะไม่ใช่พวกเขา แต่พอเห็นแม่โจวมีภัย จางต้าเหอและแม่เถาต้องเหยียบย่ำสุดแรงอยู่แล้ว ยิ่งจางต้าเหอมีความคิดเช่นนี้ด้วย
จางต้าหูได้ยินแบบนี้แล้วหรี่ตาลง หันไปมองจางต้าเหออย่างเกรี้ยวกราด “พี่สาม! พี่หมายความว่าอย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ต่อให้รอยหยักในสมองของจางต้าหูจะน้อยขนาดไหน เวลานี้ก็ฟังรู้เรื่อง
จางต้าเหอหวั่นใจไม่กล้าเผชิญหน้ากับจางต้าหู จึงพุ่งเป้าไปที่จางซิ่วเอ๋อ “จางซิ่วเอ๋อ! เจ้าเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะไปรู้อะไร? ข้าว่าเจ้าไม่อยากให้บ้านนี้ได้ดีต่างหากถึงได้กลับมาปั่นป่วนให้วุ่นวาย!”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับจางต้าเหอ แต่มองจางต้าหูพลางกล่าว “ท่านพ่อ ข้าขอถามพ่อแค่คำเดียว จะให้แม่ข้าเข้าบ้านไหม?”
“ให้สิ ทำไมจะไม่ให้….” จางต้าหูรีบบอก
จางซิ่วเอ๋อพูดจนเขาได้สติ จึงรู้ว่าตัวเองจะเสียลูกในท้องแม่โจวไปไม่ได้ ลูกคนอื่นจะมาดีเท่าลูกในไส้ตัวเองได้อย่างไร? อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็เริ่มสงสัยในเจตนาของจางต้าเหอแล้ว
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อยุแยงได้สำเร็จมาก ถึงแม้สุดท้ายจางต้าหูก็แค่ถามคาดคั้นไปประโยคเดียวเท่านั้น แต่ก็สร้างความร้าวฉานให้สองพี่น้องได้
แม่เฒ่าจางร้องเสียงแหลม “จางต้าหู! นางเป็นตัวกาลกิณีขนาดนั้น เจ้าจะให้นางเข้าบ้านรึ?”
“ท่านแม่ ให้เหมยจื่อเข้าไปเถอะ” จางต้าหูพูดเสียงทุ้ม
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อพยุงแม่โจวเดินเข้าไปข้างในแล้ว
แม่เฒ่าจางคิดจะขวาง แต่จ
