กล้ารื้อฟื้นเรื่องคราวที่แล้ว
เมื่อคืนเขากลับมาถึงก็นอนเลย พอตื่นเช้ามาก็เกิดเรื่องแบบนี้ เขายังไม่ทันถามเลยว่าจางซิ่วเอ๋อแต่งงานกับคนแบบไหนกันแน่!
จางอวี่หมินได้ยินแล้วพูดอย่างดูถูก “นางก็ต้องอารมณ์ร้ายกว่าเมื่อก่อนสิ ตอนนี้นางมีชายชู้มากมายให้พึ่งนี่”
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไปถึงห้องเก็บฟืน และมองเข้าไปข้างใน
นางคิดไม่ถึงเลยว่าคนตระกูลจางจะอำมหิตขนาดนี้ ถึงกับทิ้งแม่โจวไว้ที่นี่!
ตอนนางถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่ยังพอเข้าใจได้ อย่างไรเสียจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างก็ฆ่าตัวตายแล้ว ถือเป็นการตายที่อัปยศนัก
แต่แม่โจวล่ะ? ถึงอย่างไรก็เป็นภรรยาของจางต้าหูนะ ในท้องนางยังมีลูกอยู่ด้วย
ตอนนี้แม่โจวนอนอยู่บนกองฟางเละ ๆ สีหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาดอย่างสิ้นเชิง ท่าทางดูย่ำแย่มาก
จางซิ่วเอ๋อรีบเดินเข้าไป
จางซานหยาร้องไห้และพุ่งตัวเข้าไปแล้ว “แม่…..แม่…..ท่านเป็นอะไรไป?”
จางซิ่วเอ๋อปลอบโยน “ซานหยา เจ้าอย่าเพิ่งร้องไห้ เจ้าร้องไห้แบบนี้จะไปรบกวนท่านแม่เอานะ และจะทำให้ท่านแม่ร้อนใจตามไปด้วย เจ้าวางใจเถอะ มีพี่อยู่ไม่เป็นไรหรอก”
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็ไม่รู้ว่าแม่โจวจะเป็นอย่างไร
แต่นางต้องปลอบจางซานหยา
ไม่อย่างนั้นหากเจ้าตัวเล็กเป็นอะไรไปอีก นางได้บ้าตายแน่ ๆ
ที่เวลานี้จางซิ่วเอ๋อใจเย็นได้ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะจางซิ่วเอ๋อเลือดเย็นไม่สะทกสะท้าน ตรงกันข้าม นางร้อนใจมาก ร้อนใจเป็นที่สุด แต่นางรู้ว่าร้อนใจไปก็ช่วยอะไรไม่ได้
