เข้าบ้านกัน ที่นี่หนาวเกินไป”
ในเมื่อจางซิ่วเอ๋อมาแล้ว จะยอมให้แม่โจวนอนอยู่บนพื้นต่อไปได้อย่างไร?
แม่โจวลังเลนิดหน่อย
จางซิ่วเอ๋อเข้าใจว่าแม่โจวนึกถึงคนตระกูลจางแล้วไม่กล้ากลับไป
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาและบอก “ท่านแม่ มีข้าอยู่ท่านไม่ต้องกลัว พวกเขาอยากจะทำอะไรก็ทำไปเลย ตอนนี้สิ่งที่เราต้องห่วงคืออย่าให้ไอหนาวเข้าร่างกาย ต่อให้ผู้ใหญ่ทนได้แต่เด็กในท้องก็ทนไม่ได้”
แม่โจวได้ยินแล้วพยักหน้า ลุกขึ้นอย่างยากลำบากด้วยแรงพยุงของจางซิ่วเอ๋อ
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะบอบบางไปหน่อย แต่มีกำลังไม่น้อยเลย บวกกับต่อให้แม่โจวท้องอยู่แต่เพราะเมื่อก่อนสุขภาพไม่แข็งแรง ตัวนางจึงเบาหวิว ถึงแม้จางซิ่วเอ๋อจะลำบากนิดหน่อย แต่ก็พยุงแม่โจวเข้าไปถึงลานบ้านและเดินไปทางห้องฝั่งตะวันตกได้
บัดนี้คนตระกูลจางกระโจนออกมากันหมด
จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “จางซิ่วเอ๋อ! นี่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? เจ้าจะให้นางไปแท้งในบ้านจนเป็นที่อัปมงคลรึ?”
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยสายตาเย็นชา คนพวกนี้เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาจริง ๆ!
เห็นแก่ตัวเอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่!
แม่เฒ่าจางก็กระโดดออกมา “จางซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าคิดว่าข้าไว้หน้าเจ้าแล้วเจ้าจะทำอะไรในบ้านนี้ก็ได้นะ เจ้าจะเป็นอย่างไรข้างนอกนั่นข้าไม่สน แต่ที่นี่คือบ้านตระกูลจางของเรา! เจ้าเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้วอย่าได้สาระแน!”
แม่โจวสีหน้าซีดเผือด ลืมตาขึ้นได้เพียงครึ่งเดียวอย่างอ่อ
