บทที่ 214 เกิดเรื่องกับแม่โจว
ประหยัดตำลึงเงินไปได้ไม่น้อยเลยล่ะ
จางซิ่วเอ๋อทำกับข้าวพลางนึกเรื่องพวกนี้ไปพลาง ก่อนที่เสียงเคาะประตูอย่างรีบร้อนจะดังขึ้นจากนอกประตู
“ปึง ๆๆ…..”
จางซิ่วเอ๋อมองไปทางประตูอย่างสงสัย ใครมาเคาะประตูกันนะ?
“ใครอยู่ข้างนอกน่ะ?” จางซิ่วเอ๋อถามพลางเดินออกไป
“พี่” เสียงเจือสะอื้นดังมาจากนอกประตู
เป็นเสียงของจางซานหยา
หลังจางซิ่วเอ๋อได้ยินเสียงของจางซานหยาแล้ว นางก็เกิดเครียดขึ้นมาทันที รีบไปเปิดประตูโดยเร็ว
ตามปกติแล้วจางซานหยาเคาะประตูอย่างนุ่มนวลมาตลอด ไม่เคยรีบร้อนขนาดนี้ โดยเฉพาะครั้งนี้ที่นอกจากจางซานหยาจะเคาะประตูดังขนาดนี้แล้วยังส่งเสียงสะอื้นอีก….ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกหวั่นใจ “ซานหยา เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”
จางชุนเถาเองก็ได้ยินเสียงและรีบวิ่งออกมา ถามขึ้นอย่างร้อนใจ “ซานหยา เจ้าร้องไห้ทำไม? ใครรังแกเจ้าเหรอ? เจ้าบอกข้า ข้ากับพี่ใหญ่จะไปทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง”
ซานหยาพูดเสียงสะอื้น “ท่านแม่….”
“อะไรนะ? ท่านแม่รังแกเจ้าเหรอ?” จางซิ่วเอ๋อตะลึง รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ แม่โจวจะรังแกจางซานหยาได้อย่างไร
ถึงแม่ราคาถูกอย่างแม่โจวจะปกป้องพวกนางสามพี่น้องไม่ได้ และแลดูมีชีวิตที่อัปยศโดยแท้ แต่นางเป็นคนไม่เลว อย่างน้อยเทียบกับพ่อราคาถูกอย่างจางต้าหูแล้วนางก็ยังรักและห่วงใยลูกสาวของตัวเองจริง ๆ
“ท่านแม่โดนรังแก” จางซานหยาอธิบาย
จางซิ่วเอ๋อสีหน้
