บทที่ 213 แลกกับสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือ
เนี่ยเฟิ่งหลินเห็นของกำนัลแล้วก็มีดวงตาเป็นประกาย พร้อมเอ่ยยิ้ม ๆ “ชอบสิชอบ ยังมีชีวิตอยู่ด้วย เลี้ยงไว้ก่อนก็ได้”
เข้าฤดูหนาวแล้วขนของตัวจื่อเตียวจะนุ่มฟูเป็นพิเศษ
“ข้าชอบของกำนัลนี่มาก ขอรับไว้แล้วกัน” เนี่ยเฟิ่งหลินพอใจกับของขวัญที่เขาให้มามาก
“มีตัวเดียวที่เป็นของกำนัลขอรับ” เนี่ยหย่วนเฉียวพูดด้วยท่าทางจริงจัง
เนี่ยเฟิ่งหลินเหลือบมอง “แล้วอีกตัวหนึ่งเจ้าเอามาทำอะไรล่ะ?”
ถ้าไม่ใช่ว่ารู้จักนิสัยทึ่มทื่อของหลานชายคนนี้ดี นางก็อยากจะโยนเนี่ยหย่วนเฉียวออกไปจริง ๆ
“อีกตัวหนึ่ง ข้าอยากเอามาแลกของบางสิ่งกับท่านอา” เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าว
“ในจวนข้ามีอะไรที่เจ้าไม่หยิบไปเองบ้าง เหตุใดตอนนี้ถึงอยากเอาของมาแลกล่ะ?” เนี่ยเฟิ่งหลินแปลกใจนิดหน่อย
“ข้าอยากแลกกับจานฝนหมึกชิงโม่ของท่านอา กระดาษ แล้วก็พู่กันขนหมาป่าขอรับ” เนี่ยหย่วนเฉียวบอก
ของเหล่านี้ไม่ใช่ของล้ำค่าแต่อย่างใด ทว่าหายากมาก ที่สำคัญคือหาซื้อในพื้นที่เล็ก ๆ แบบนี้ไม่ได้เลย ต้องไปซื้อถึงเมืองหลวงที่มีบรรดาบัณฑิตอาศัยอยู่
โดยเฉพาะกระดาษ เป็นกระดาษฟางข้าวชั้นดี จรดพู่กันแล้วหมึกไม่เปรอะเปื้อนหรือว่าซีดจาง
ปกติมีแต่ลูกหลานคนมีเงินเท่านั้นถึงจะใช้ของแบบนี้
เนี่ยเฟิ่งหลินหัวเราะ “ข้าก็นึกว่าของอะไร เจ้าอยากได้ก็เอาไปเถอะ แต่เจ้าต้องบอกข้ามาว่าทำไมถึงต้องนำสิ่งของมาแลก?”
“ข้าจะยกให้คนอื่นขอรับ” เนี่
