บทที่ 212 ลนลานอย่างไม่ทราบสาเหตุ
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดจบก็นึกเสียใจ
เมื่อครู่เขาไม่ได้คิดแบบนี้สักหน่อย สิ่งที่เขาจับจ้องอยู่คือคนที่เขียนหนังสืออยู่ต่างหาก ไม่ใช่ตัวหนังสือที่เขียนออกมาได้ไม่งดงามพวกนั้น
เขานึกชื่นชมจางซิ่วเอ๋อในใจชัด ๆ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาโดนจางซิ่วเอ๋อถาม จึงนึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก พอหวั่นไหวแล้วเขาจึงลนลานไปเล็กน้อยเพื่อเป็นการปกปิดเรื่องที่เขามองจางซิ่วเอ๋อ
ใช่แล้ว เขากำลังลนลาน
เขาอยู่มา 20 กว่าปี เป็นครั้งแรกที่รู้สึกลนลานเพราะเรื่องเล็กแค่นี้
แต่ความจริงเขาเป็นแบบนั้นจริง ๆ พอลนลานก็เผลอพูดแบบไม่คิดไป
เพื่อเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา เขาจึงพูดถึงตัวอักษรที่จางซิ่วเอ๋อเขียนแทน
เถี่ยเสวียนมองออกไปด้านนอกจากในห้อง เมื่อครู่นี้เขาก็ได้ยินคำพูดของเจ้านายตัวเองเหมือนกัน ส่งผลให้มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เจ้านายของเขานี่ช่าง….ไม่ระวัง…..คำพูดคำจาเลยจริง ๆ
ต่อให้ตัวอักษรที่จางซิ่วเอ๋อเขียนจะขี้เหร่จริง ก็ไม่ควรพูดต่อหน้านางสิ
ดูบัณฑิตจ้าวสิว่ารู้จักใช้คำพูดขนาดไหน เขาไม่เคยบอกว่าจางซิ่วเอ๋อมีลายมือขี้เหร่เลย แต่บอกว่านางเพิ่งจะเคยเรียนรู้การเขียนหนังสือ เขียนได้คล่องขนาดนี้ก็ถือว่าหาได้ยากแล้ว
พูดแบบนี้ให้จางซิ่วเอ๋อได้ยิน นางต้องไม่พอใจแน่ ๆ
แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เขาก็ไม่อยากให้เจ้านายตัวเองไปเอาใจจางซิ่วเอ๋อหรอก แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน…..
เขากินข้าวที่บ้านจางซิ่วเอ๋ออยู่ หาก
