บทที่ 211 ลายมือขี้เหร่ไปหน่อย
แม้นางจะรู้สึกว่าหนิงอันเป็นคนไม่เลว แต่เขาก็ไม่ควรเข้ามายังห้องนอนของพวกนางสองพี่น้องก่อนได้รับอนุญาตแบบนี้
หลังจากจางชุนเถาเดินเข้ามาแล้ว นางก็พบว่าจางซิ่วเอ๋อนอนอยู่บนเตียง
นางจึงรู้ทันทีว่าตัวเองคงเข้าใจหนิงอันผิดไป จึงถามอย่างร้อนใจ “พี่สาวของข้าเป็นอะไรไป?”
“ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่เมาน่ะ วันนี้ข้าไปล่าไก่ฟ้ากลับมาด้วย อีกเดี๋ยวจะตุ๋นแกงให้พี่สาวเจ้ากิน” เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ย
จางชุนเถารีบตอบรับ “ขอบคุณเจ้ามากนะ”
จางชุนเถากลับมาแล้ว เนี่ยหย่วนเฉียวก็ไม่อาจอยู่ในห้องต่อได้อีก
เนี่ยหย่วนเฉียวจึงออกไปทำความสะอาดไก่ฟ้าตัวนั้น
ไม่นานนักเถี่ยเสวียนก็กลับมา เขาพูดบางอย่างกับเนี่ยหย่วนเฉียงเสียงแผ่ว
เนี่ยหย่วนเฉียวขมวดคิ้วและเอ่ย “เข้าใจแล้ว”
เถี่ยเสวียนโอด “ไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้จะสิ้นสุดตอนไหนนะขอรับ”
เนี่ยหย่วนเฉียวเงยหน้ามองเถี่ยเสวียน น้ำเสียงแฝงแววอันตราย “ทำไม? ไม่พอใจกับชีวิตตอนนี้เหรอ”
“ไม่…..ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ ข้าชอบชีวิตตอนนี้มาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กินข้าวฝีมือซิ่วเอ๋อ” เถี่ยเสวียนรีบบอก
จางชุนเถาทำกับข้าวอร่อยเหมือนกัน แต่เทียบกับฝีมือของจางซิ่วเอ๋อแล้ว เถี่ยเสวียนยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปอยู่
เนี่ยหย่วนเฉียวขมวดคิ้ว
เถี่ยเสวียนรู้ตัวทันที จึงเอ่ยขึ้น “คือ….แม่นางจาง”
อย่างไรเสียจางซิ่วเอ๋อก็เป็นภรรยาของเจ้านาย ตนเรียกชื่อนางตรง ๆ นั้
