บทที่ 210 ข้าจะไปส่งนาง
จางซิ่วเอ๋อกำลังจะพูดปฏิเสธ
คิดไม่ถึงว่าคุณชายฉินจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นและกล่าว “ข้าจะไปส่งนางกลับบ้านเอง”
พูดมาถึงตรงนี้ คุณชายฉินก็หรี่ตาลงและมองเถ้าแก่เฉียนอย่างข่มขู่
เถ้าแก่เฉียนรีบหัวเราะแห้ง ๆ “เป็นข้าละลาบละล้วงเกินไป ในเมื่อมีคุณชายฉินไปส่งแม่นางซิ่วเอ๋อกลับบ้านแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงอะไรขอรับ”
คุณชายฉินพูดจบก็ลุกขึ้นและพยุงจางซิ่วเอ๋อออกเดิน
เถ้าแก่เฉียนรู้สึกร้อนใจเล็กน้อย “คุณชายฉิน ท่านไม่อยู่นานกว่านี้อีกหน่อยหรือขอรับ?”
“ไม่ล่ะ” คุณชายฉินเอ่ยเรียบ ๆ
เถ้าแก่เฉียนชินกับพฤติกรรมเช่นนี้ของคุณชายฉินแล้ว เวลานี้จึงได้แต่ปั้นหน้ายิ้มและขอให้เสี่ยวเอ้อช่วยขนของที่จางซิ่วเอ๋อซื้อมาและฝากไว้ที่โรงเตี๊ยมไปวางไว้ในรถม้าของคุณชายฉินด้านนอก
ตวนอู่เห็นคุณชายฉินพยุงจางซิ่วเอ๋อออกมา สายตาเต็มไปด้วยความอึ้งงันและประหลาดใจ
ผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็ส่ายหน้าและนึกรำพึงในใจ เอาเถอะ ๆ เขาเองก็ชินแล้วที่คุณชายตัวเองปฏิบัติกับจางซิ่วเอ๋อแตกต่างไปจากคนอื่น
มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าถ้าเป็นตอนปกติอย่าว่าแต่คุณชายของตนพยุงหญิงสาวสักคนเลย ต่อให้มีหญิงสาวชิดใกล้เข้ามา คุณชายตัวเองก็จะผลักออกทันที
พอเป็นจางซิ่วเอ๋อ สถานการณ์กลับเป็นตรงกันข้าม
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคุณชายของตัวเองเป็นฝ่ายไปชิดใกล้จางซิ่วเอ๋อกันนะ?
ตวนอู่ขับรถม้ามุ่งหน้าตรงไปที่หมู่บ้านชิงสือ ซึ่งการไปหมู่บ้านชิงสือครั้
