นออกจะไม่เหมาะสมนิดหน่อย
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น จางซิ่วเอ๋อจึงเริ่มรู้สึกตัว
นางคลึงหน้าผากตัวเอง และเดินออกไปด้านนอก
ก็ได้เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังผ่าฝืนอยู่ในลานพอดี
เถี่ยเสวียนยืนมองอย่างร้อนใจอยู่ข้าง ๆ เขามีใจอยากจะยื่นมือช่วย แต่กลับโดนเจ้านายตัวเองปฏิเสธ
เถี่ยเสวียนก็ไม่รู้ว่าทำไม ตั้งแต่ที่คุณชายตัวเองรู้เรื่องที่จางซิ่วเอ๋อเป็นภรรยาแก้ชงแล้ว ก็ดึงดันจะทำหลาย ๆ ด้วยตัวเอง
เช่นเรื่องเล็กน้อยอย่างผ่าฟืน ซึ่งจริง ๆ แล้วเจ้านายสั่งให้เขาทำก็ได้
แต่เจ้านายก็ยังจะทำด้วยตัวเอง
เถี่ยเสวียนจะไปเข้าใจความรู้สึกของเนี่ยหย่วนเฉียวที่หากไม่ทำอะไรเพื่อจางซิ่วเอ๋อด้วยตัวเองบ้างแล้วจะไม่สบายใจได้อย่างไรเล่า!
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางช่ำชองของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วก็สงสัยภูมิหลังของเนี่ยหย่วนเฉียวขึ้นมาอีกครั้ง
คนแบบไหนกันนะถึงทั้งติดดินแล้วยังดูไม่ธรรมดาด้วย?
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินเสียง จึงเงยหน้ามองจางซิ่วเอ๋อ
เขาขมวดคิ้ว “ยังปวดหัวอยู่หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “นิดหน่อย”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “วันหลังอย่าดื่มสุรามากขนาดนี้อีกนะ มันไม่ดีต่อร่างกาย”
“รู้แล้ว” ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็นึกเสียใจทีหลังเหมือนกัน โชคดีที่นางกลับมาได้อย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นนางคงไม่เหลือโอกาสแม้แต่จะสำนึก
“รู้ไหมว่าใครเป็นคนส่งข้ากลับมา?” จางซิ่วเอ๋อถาม
เนี่ยหย่วนเฉียวเม้มปาก ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คนตระกูลฉ
