ิน”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วก็รู้ว่าเป็นคุณชายฉิน นางถามต่อ “แล้วเขาได้ฝากคำพูดอะไรไว้ให้ข้าไหม?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองสีหน้ากังวลของจางซิ่วเอ๋อแล้วนัยน์ตาหม่นลง ก่อนจะเอ่ยบอก “ไม่”
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ตอนที่คุณชายฉินผละจากไป เขาไม่ได้ทิ้งคำพูดอะไรไว้ให้จางซิ่วเอ๋อเลย
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า สายตาฉายแววคลางแคลงใจ คุณชายฉินวางแผนอะไรอยู่ หากเขาขอสูตรเครื่องเทศผสมไปตรง ๆ นางยังจะสบายใจกว่านี้
แต่คุณชายฉินไม่พูดอะไรเลย และไม่บอกเจตนาของเขาด้วย นางหวั่นใจกับตัวเองจริง ๆ
“พี่ ตื่นแล้วเหรอ ตื่นแล้วก็มากินข้าวเถอะ พี่หนิงอันตั้งใจล่าไก่ฟ้ามาให้พี่ บอกว่าเอาไว้บำรุงร่างกายพี่น่ะ” จางชุนเถายกแกงไก่เข้ามาด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและพูดเสียงเบา “หนิงอัน ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้หรอก ค่ากินค่าอยู่ของพวกเจ้าจ่ายครบมานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปล่าสัตว์ทุกวัน ที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ยังกินไม่หมดเลย”
จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยชินกับการที่มีคนอื่นมาทำดีกับตัวเองเท่าใดนัก
ถ้าเป็นจางชุนเถาที่สนิทชิดเชื้อกับนางยังว่าไปอย่าง
แต่กับคนที่เพิ่งเคยพบหน้ากันอย่างหนิงอัน จางซิ่วเอ๋อไม่ชินเลยจริง ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ของที่ล่ามาก่อนหน้านี้ไม่สดแล้ว ตอนนี้ร่างกายเจ้ากำลังอ่อนแอ ต้องกินของที่สด”
จางซิ่วเอ๋อขยับริมฝีปาก ตั้งแต่วันที่นางถูกทำร้ายเขาก็ดีกับนางเป็นพิเศษ จนนางรู้สึกไม่สบายใจและอึดอัด
หลังจากที่จางชุนเถ
