เจ้านายทำให้นางไม่พอใจ แล้วนางเกิดใส่ของแปลกปลอมลงไปในกับข้าว เขาก็ต้องซวยไปด้วยน่ะสิ
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางหน้านิ่วคิ้วขมวด “ข้าก็แค่เด็กสาวยากไร้ ไม่เคยเรียนหนังสือมาก่อน ย่อมเทียบกับผู้อื่นไม่ได้อยู่แล้ว”
ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวก็เริ่มสำนึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “เจ้าฝึกเขียนหนังสือแบบนี้ไม่พัฒนาขึ้นหรอก หากมีแบบตัวอักษรให้ฝึกคัดลอก ฝีมือจะพัฒนาได้เร็วขึ้น”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียว นางต้องยอมรับว่าสิ่งที่เนี่ยหย่วนเฉียวพูดมามีเหตุผล
แต่ปัญหาคือ แบบตัวอักษรให้ฝึกคัดดลอกต้องซื้อกระดาษและพู่กัน
นางไม่มีเงินนี่นา
นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจแย้งได้
ต่อให้ในมือนางยังมีตำลึงเงินอยู่บ้าง แต่หากคำนวณดูดี ๆ แล้วก็ไม่ได้มากนัก นางต้องรับผิดชอบค่าอาหารการกินของทั้งบ้าน แล้วต้องวางแผนอนาคตให้จางซานหยาอีก แม่โจวก็ต้องดูแล รวมถึงคนตระกูลโจวด้วยที่นางต้องนึกถึงบ้าง
อีกอย่าง แม้ว่าบ้านที่นางอยู่ตอนนี้หลังจากปรับแต่งแล้วจะอยู่สบายมาก แต่สบายก็ส่วนสบาย โฉนดที่ดินไม่ได้อยู่กับตน ทำให้ตนมีสิทธิ์ถูกเชิญออกได้ทุกเมื่อ….
เมื่อถึงตอนนั้น ก็ต้องใช้ตำลึงเงินเหมือนกันไม่ใช่หรืออย่างไร?
ตอนนี้นางไม่กล้าเอาตำลึงเงินไปซื้อของอย่างกระดาษและพู่กันหรอก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแบบตัวอักษรให้ฝึกคัดลอกเลย
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อขณะนิ่งเงียบ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
จาง
