ซิ่วเอ๋อตะลึงเล็กน้อย “ฟ้ามืดแล้วนะ เจ้าจะออกไปทำอะไร?”
เนี่ยหย่วนเฉียวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “กินมากไปแล้ว ว่าจะออกไปเดินเล่นน่ะ”
ตอนนี้เถี่ยเสวียนก็ไม่สนใจรอดูเรื่องสนุกแล้ว เขารีบตามออกมา กินมากเกินไป? เป็นไปได้อย่างไรกัน เจ้านายตัวเองเป็นคนรู้ขีดจำกัดดี จะปล่อยให้ตัวเองกินจนจุกได้อย่างไร?
ถ้าจะออกไปตอนนี้ ต้องมีเรื่องใหญ่อะไรให้ทำแน่ ๆ
จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวพูดจาเหลวไหลทั้งเพ แต่นางเตือนตัวเองในใจว่าตัวเองไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปจุ้นจ้านว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะทำอะไร
พวกเขาคุยกันไว้แต่แรกแล้วว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของกันและกัน นางแค่ดูแลเรื่องการกินการอยู่ของเนี่ยหย่วนเฉียวก็พอ
หลังจากเนี่ยหย่วนเฉียวไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็คล้องกลอนประตูจากด้านในด้วย
ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา กำแพงรั้วของตนสกัดเขาไว้ไม่ได้เลย ตอนเขากลับมาก็ให้เขาปีนข้ามกำแพงเข้ามาก็จบ
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อไม่รู้คือ เนี่ยหย่วนเฉียวออกจากบ้านผีสิงแล้วก็เดินเข้าไปทางหุบเขา
เถี่ยเสวียนเห็นภาพนั้นก็รีบตามขึ้นไป “เจ้านายขอรับ ท่านเดินเข้าป่าไปทำไมกัน? เราจะไปเข้าเมืองกันไม่ใช่เหรอขอรับ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดอย่างไม่พอใจ “ข้าบอกตอนไหนว่าจะเข้าเมือง?”
“ข้านึกว่าท่านมีเบาะแสเรื่องนั้นแล้วเสียอีก แต่….ตอนนี้เราไม่ต้องเครียดเรื่องกินเรื่องใช้แล้ว จะขึ้นเขาค่ำมืดแบบนี้ไปทำไมขอรับ?” เถี่ยเสวียนไม่เข้าใจสุด ๆ
