เนี่ยหย่วนเฉียวอธิบายอย่างซื่อสัตย์กับเถี่ยเสวียน “ล่าสัตว์”
“เจ้านาย เราเพิ่งล่าสัตว์ป่าเข้าบ้านไปไม่ใช่เหรอขอรับ? ต่อให้อยากกินแบบสด ๆ ค่อยออกไปเช้าวันพรุ่งนี้ก็ได้นี่ นี่เจ้าออกล่าสัตว์กลางดึกเช่นนี้….” เถี่ยเสวียนไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเจ้านายตัวเองถึงต้องลำบากขนาดนี้
ทำไมตอนนี้เจ้านายของเขาถึงทำเหมือนตัวเองเป็นนายพรานจริง ๆ เลยล่ะ?
เนี่ยหย่วนเฉียวหรี่ตา “ตามมา”
เถี่ยเสวียนพึมพำ “เจ้านาย ข้ารู้ว่าท่านอยากล่าสัตว์ไปให้จางซิ่วเอ๋อ ให้นางเอาไปขายเพื่อตำลึงเงิน แต่ต่อให้ท่านจะนำมาให้จางซิ่วเอ๋อ นางขายได้ตำลึงเงินแล้วก็ไม่เก็บไว้หรอก…..เราก็เหนื่อยเปล่าอยู่ดี”
พูดถึงจุดนี้ เถี่ยเสวียนที่ไม่ค่อยพอใจจางซิ่วเอ๋อมาตลอดก็อดนับถือจางซิ่วเอ๋อไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อเป็นคนมีศักดิ์ศรีมาก ของที่ไม่ควรจะรับ นางก็ไม่รับแม้แต่เศษเสี้ยว
เนี่ยหย่วนเฉียวชะงักฝีเท้า “เอาไปให้ท่านอาหญิง”
เถี่ยเสวียนได้ยินแล้วดวงตาก็เป็นประกาย “ข้าก็ว่าอยู่ ที่แท้ก็เอาไปให้คุณหนูรองนี่เอง”
แบบนี้ก็อธิบายทุกอย่างได้แล้ว
แม้ว่าเจ้านายและคุณหนูเฟิ่งหลินจะไม่ค่อยได้ติดต่อกัน แต่สายใยครอบครัวยังอยู่ ถ้าจะให้พูดว่าใครในตระกูลเนี่ยที่ดีกับเจ้านายที่สุด ต้องเป็นคุณหนูเฟิ่งหลินแน่ ๆ
นางเป็นคนที่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเนี่ยที่สุด แต่เพื่อเจ้านายก็ไปที่บ้านตระกูลเนี่ยมาไม่น้อยเลย
ตอนนี้เจ้านายอยากจะแทนคุณท่านอาหญิงคนนี้ของตัวเอง
