บ้าง เถี่ยเสวียนจึงเต็มใจสุด ๆ
ทั้งสองรออย่างอดทนจนเลยเที่ยงคืนไปแล้วถึงล่าสิ่งที่อยากได้มาจนได้ และมาถึงบ้านของเนี่ยเฟิ่งหลินก่อนฟ้าสาง
เนี่ยเฟิ่งหลินอยู่ตัวคนเดียว คนรับใช้ในจวนมีไม่มาก เนี่ยหย่วนเฉียวจึงหลบคนพวกนั้นมาได้อย่างง่ายดาย
ที่จริงจะไม่หลบก็ไม่เป็นไร คนพวกนั้นเป็นคนสนิทของเนี่ยเฟิ่งหลินหมด
คนเก่งกาจอย่างเนี่ยเฟิ่งหลินไม่ยอมให้ผู้อื่นเข้ามาอยู่ในบ้านตัวเองอยู่แล้ว
เนี่ยหย่วนเฉียวก็ไม่ไปปลุกเนี่ยเฟิ่งหลิน เขารอจนกระทั่งเนี่ยเฟิ่งหลินตื่น
ดีที่เนี่ยเฟิ่งหลินตื่นเช้า ไม่ปล่อยให้เนี่ยหย่วนเฉียวต้องรอนาน
พริบตาที่นางเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวก็กวาดตามองของในมือเนี่ยหย่วนเฉียว จากนั้นรอยยิ้มจาง ๆ จึงปรากฏบนใบหน้า “ทำไม? ในที่สุดเจ้าก็นึกถึงท่านอาอย่างข้าขึ้นมาได้แล้วเหรอ? ถึงได้เอาของกำนัลมาขอบคุณข้า”
เถี่ยเสวียนนอบน้อมต่อเนี่ยเฟิ่งหลินมาก เขาเอ่ยขึ้นทันที “คือ…..”
ไม่ทันจะพูดจบ เนี่ยหย่วนเฉียวก็ขัดขึ้นเสียก่อน “ข้ามาหาท่านอาเพราะมีเรื่องรบกวนสองเรื่อง”
เนี่ยเฟิ่งหลินนั่งลงช้า ๆ ตาคู่งามทอดมองเนี่ยหย่วนเฉียวพลางกล่าว “ว่ามาสิ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าคงไม่มาหาหรอกถ้าไม่มีเรื่องอะไร สรุปว่ามีอะไรให้ข้าช่วยอีกล่ะ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้พูดว่าเรื่องอะไร กลับยื่นของในมือออกไปก่อน “นี่คือจื่อเตียว(1)สองตัว หย่วนเฉียวรู้ว่าท่านอาชอบ”
………………………………………………………………………………………………………………………..
(1)สัตว์ชนิด
