นหัวเราะเบา ๆ “เอาเถอะ ถ้าพวกเจ้าไม่มีอะไรแล้วก็รีบไปเสีย หย่วนเฉียว เจ้าอย่าทำให้ความหวังของข้าต้องเสียเปล่านะ มีเวลาก็พาภรรยากับบุตรกลับมาให้ข้าเจอบ้าง”
สีหน้าเนี่ยหย่วนเฉียวแข็งทื่อไปเล็กน้อย หยิบของและหันหลังจากไปทันที
เสียงหัวเราะสะใจของเนี่ยเฟิ่งหลินดังตามมาด้านหลัง
เมื่อทุกคนไปกันหมดแล้ว เนี่ยเฟิ่งหลินจึงมองจื่อเตียวและคลี่ยิ้ม “น่าสนใจจริง ๆ เป็นครั้งแรกที่เห็นหย่วนเฉียวใส่ใจใครสักคนขนาดนี้”
ภาพพจน์ของจางซิ่วเอ๋อในใจนางดูไม่แย่ แต่คำพูดที่ยอมรับในตัวจางซิ่วเอ๋อเมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้พูดด้วยความจริงจังแต่อย่างใด
นางแค่รู้สึกว่านาน ๆ จะได้เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวลนลานเพราะคนนอก จึงตั้งใจหยอกเนี่ยหย่วนเฉียว
ส่วนจะให้เนี่ยหย่วนเฉียวยอมรับจางซิ่วเอ๋อเป็นภรรยาจริง ๆ หรือไม่นั้น ในใจของนางไม่ได้มั่นใจอย่างที่ปากนางว่า
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อตื่นมาทำอาหารเช้า เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนยังไม่กลับมา
จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมา จึงไม่ได้เตรียมอาหารเช้าให้ทั้งสอง
ถ้าอีกเดี๋ยวทั้งคู่กลับมา ค่อยอุ่นอาหารให้จะได้ไม่ยุ่งยากมาก อย่างไรเสียเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เปล่า ๆ นางจะเหนื่อยหน่อยก็ไม่เป็นไร
พอคำนวณดูดี ๆ ตั้งแต่เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนมาอยู่ที่นี่ นางประหยัดเงินค่าซื้อเนื้อไปได้ไม่น้อย และในทุก ๆ วันก็มีอาหารป่าสดใหม่ให้กินไม่ซ้ำอย่าง
…………………………………………………………………………………………………
